Le Monde- Editorial
Η νίκη της ακροδεξιάς Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) στις περιφερειακές εκλογές της Κυριακής στη Σαξονία-Άνχαλτ αποτελεί ένα σκληρό μάθημα για τον καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς.
Η συντηρητική Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (CDU), το βασικό κυβερνών κόμμα της Γερμανίας, έχει καταρρεύσει απέναντι σε μια ξενοφοβική, εθνικιστική πλατφόρμα, προκαλώντας πλήγμα σε ένα σύστημα διακυβέρνησης που βασίζεται στην απόρριψη των άκρων και στην καλλιέργεια της συναίνεσης.
Το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο, όχι όμως και το μέγεθός του.
Με περίπου 44% των ψήφων στις περιφερειακές εκλογές της Σαξονίας- Άνχαλτ την Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου, η ακροδεξιά Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) υπερδιπλασίασε το αποτέλεσμα του 2021.
Την ίδια ώρα, η συντηρητική Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (CDU), το κόμμα του καγκελαρίου Φρίντριχ Μερτς, υποχώρησε περίπου στο 17%, το μισό της επίδοσής της πριν από πέντε χρόνια.
Ποτέ από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου δεν είχε κερδίσει ακροδεξιό κόμμα περιφερειακές εκλογές στη Γερμανία.
Για τον Μερτς, η οπισθοχώρηση αυτή είναι οδυνηρή.
Όταν διεκδίκησε την προεδρία της CDU το 2018, παρουσίασε τον εαυτό του ως τον άνθρωπο που θα μπορούσε να περιορίσει στο μισό το ποσοστό της AfD.
Οκτώ χρόνια αργότερα, η Ακροδεξιά καταγράφει περίπου 28% σε εθνικό επίπεδο, ενώ η CDU μόλις που ξεπερνά το 20%.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
Βρείτε μας και στο tiktok πατώντας ΕΔΩ
*****
Το μάθημα είναι σκληρό: παρά την υιοθέτηση πολύ πιο συντηρητικών θέσεων σε σχέση με την εποχή της Άνγκελα Μέρκελ (2005-2021), αλλά και παρά τη σημαντική αυστηροποίηση της μεταναστευτικής πολιτικής της Γερμανίας από τότε που εξελέγη καγκελάριος, τον Μάιο του 2025, ο Μερτς δεν έχει ανακόψει τη δυναμική της Ακροδεξιάς, αντίθετα την έχει τροφοδοτήσει.
Παρότι η AfD δεν κατάφερε να εξασφαλίσει απόλυτη πλειοψηφία και δεν μπορεί να κυβερνήσει μόνη της, η ιστορική εκλογική της άνοδος έχει καταστήσει εξαιρετικά δύσκολο τον σχηματισμό μιας σταθερής κυβέρνησης συνασπισμού.
Παράλληλα, θα ασκήσει έντονη πίεση στην επί μακρόν άρνηση των άλλων γερμανικών πολιτικών κομμάτων να συνεργαστούν με την Ακροδεξιά.
Μέχρι σήμερα, αυτό το τείχος έχει αντέξει.
Στο εσωτερικό όμως της CDU, η πίεση έχει κορυφωθεί και οι επόμενες εβδομάδες θα αποτελέσουν μια κρίσιμη δοκιμασία.
Χωρίς «αποδαιμονοποίηση»
Η συνεργασία με την AfD θα αποτελούσε ρήξη για το κόμμα του Κόνραντ Αντενάουερ, του Χέλμουτ Κολ και της Μέρκελ.
Σε αντίθεση με άλλα ακροδεξιά κόμματα της Ευρώπης, η AfD δεν επιχείρησε ποτέ να εξομαλύνει την εικόνα της ή να κινηθεί προς το πολιτικό κέντρο.
Το πρόγραμμά της για τη Σαξονία- Άνχαλτ προτείνει, μεταξύ άλλων, την κατάργηση του θεμελιώδους δικαιώματος στο άσυλο, τον αποκλεισμό μαθητών με αναπηρία και παιδιών προσφύγων από τα σχολεία, την προώθηση «της παραδοσιακής οικογένειας, που αποτελείται από τον πατέρα, τη μητέρα και όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά», καθώς και την αναθεώρηση της διδασκαλίας της Ιστορίας, ώστε να μπει τέλος στον «εθνικό μαζοχισμό» και στη «διαιώνιση μιας νεύρωσης» γύρω από τον ναζισμό.
Το αποτέλεσμα της Κυριακής θα ικανοποιήσει δύο άνδρες.
Πρώτον, τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, καθώς η κορυφαία οικονομική δύναμη της Ευρώπης εξακολουθεί να βλέπει να ενισχύεται ένα κόμμα που επιθυμεί την άρση των κυρώσεων κατά της Μόσχας, τη διακοπή της στήριξης προς το Κίεβο και την επανέναρξη της αγοράς ρωσικού φυσικού αερίου.
Δεύτερον, τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, το στρατόπεδο του οποίου καταγγέλλει διαρκώς τον αποκλεισμό των εθνικιστικών δεξιών κομμάτων της Ευρώπης και παρουσιάζει την AfD ως μια δύναμη που κρατείται άδικα μακριά από την εξουσία.
Θα μπορούσε κανείς να αναζητήσει καθησυχασμό στο γεγονός ότι η Σαξονία- Άνχαλτ, με 2,1 εκατομμύρια κατοίκους, αντιπροσωπεύει μόλις το 2,5% του πληθυσμού της Γερμανίας. Αυτό θα ήταν λάθος.
Όταν ένα κόμμα αυτού του χαρακτήρα συγκεντρώνει σχεδόν τις μισές ψήφους υπερασπιζόμενο ένα τόσο ριζοσπαστικό, ξενοφοβικό και εθνικιστικό πρόγραμμα, ενώ το βασικό κυβερνών κόμμα καταρρέει, δεν πρόκειται για ένα τοπικό ατύχημα: είναι το ίδιο το πολιτικό μοντέλο, το μεταπολεμικό μοντέλο της Γερμανίας, που βασίζεται στην απόρριψη των άκρων και στην προτεραιότητα της συναίνεσης, που κλονίζεται.
Και, επομένως, ολόκληρη η Ευρώπη έχει λόγους να ανησυχεί.-
*****
ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Ο Μπιλ Γκέιτς γράφει για την τεχνητή νοημοσύνη
Σταλινικοί «αντιεξουσιαστές» που εμπορεύονται ό,τι πουλιέται
Ελπίδες ότι μπαίνουν όρια στα social media
Το μεγαλείο της Οδύσσειας απέναντι στη μικρότητα της Παλαιοδεξιάς
Γιατί βρίσκουν ακροατήριο οι λαϊκιστές;
Η ai είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της δύναμης του καπιταλισμού
Ο πλούτος πρέπει να φορολογείται. Αλλα πώς;
Ζητείται νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο που θα αποτρέψει τη σύγκρουση των γενεών
Η σχέση του ανθρώπου με τη φύση, από τον Αριστοτέλη στον Δαρβίνο
Το Σύμφωνο της Μέκκας και η Τουρκία. Τι αλλάζει για την Ελλάδα;
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...