Γράφει ο Διαμαντής Σεϊτανίδης
Υπάρχει ένας παλιός πολιτικός κανόνας που επανέρχεται κάθε φορά που μια κοινωνία αισθάνεται ανασφάλεια: όταν η Ακροδεξιά ανεβαίνει, η Δεξιά μετακινείται προς τα δεξιά για να της πάρει το ακροατήριο.
Το πρόβλημα είναι ότι, όπως δείχνει σήμερα η Γερμανία, ο ψηφοφόρος πάντοτε λέει «ευχαριστώ, προτιμώ το πρωτότυπο».
Αυτό είναι ίσως το πιο αξιοπρόσεκτο πολιτικό μάθημα από τη συντριβή του CDU στη Σαξονία- Άνχαλτ.
Ο Φρίντριχ Μερτς δεν έχασε επειδή αγνόησε το μεταναστευτικό, το αντίθετο.
Όπως επισημαίνει το editorial της Le Monde, η κυβέρνησή του υιοθέτησε πολύ πιο συντηρητικές θέσεις από εκείνες της εποχής της Άνγκελα Μέρκελ.
Παρ' όλα αυτά, η AfD όχι μόνο δεν υποχώρησε, αλλά υπερδιπλασίασε το αποτέλεσμα του 2021, φτάνοντας περίπου στο 44%, ενώ το CDU περιορίστηκε στο 17%.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η αυστηρή μεταναστευτική πολιτική είναι λανθασμένη, σημαίνει όμως κάτι πολιτικά πιο σημαντικό: η υιοθέτηση της γλώσσας και ενός μεγάλου μέρους της ατζέντας της Ακροδεξιάς δεν εξουδετερώνει κατ' ανάγκην την Ακροδεξιά.
Αντίθετα, την κάνει ισχυρότερη.
Το μεταναστευτικό, όντως είναι μεγάλο πρόβλημα.
Ένα κράτος έχει δικαίωμα και υποχρέωση να ελέγχει τα σύνορά του, να γνωρίζει ποιος εισέρχεται στην επικράτειά του, να επιστρέφει στις χώρες προέλευσης όσους δεν δικαιούνται διεθνή προστασία και να απαιτεί από όσους παραμένουν νόμιμα να σέβονται τους νόμους και τους κανόνες της χώρας.
Η Ελλάδα, περισσότερο ίσως από πολλές ευρωπαϊκές χώρες, γνωρίζει ότι η γεωγραφία της την εκθέτει σε μεταναστευτικές πιέσεις.
Αλλά από αυτό μέχρι την πολιτική που αντιμετωπίζει τον μετανάστη de facto και εκ των προτέρων ως μόνιμη απειλή υπάρχει τεράστια απόσταση.
Και αυτή την απόσταση η ευρωπαϊκή Κεντροδεξιά δεν πρέπει να την καλύψει με υποχώρηση.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
Βρείτε μας και στο tiktok πατώντας ΕΔΩ
*****
Το γερμανικό παράδειγμα είναι αποκαλυπτικό, ο Μερτς ανέβηκε στην εξουσία υποσχόμενος να περιορίσει την επιρροή της AfD.
Οκτώ χρόνια αφότου, ως υποψήφιος για την ηγεσία του CDU, είχε παρουσιάσει τον εαυτό του ως τον άνθρωπο που θα μπορούσε να περιορίσει στο μισό την εκλογική της δύναμη, η AfD βρίσκεται περίπου στο 28% σε εθνικό επίπεδο.
Στη Σαξονία- Άνχαλτ κέρδισε σχεδόν τους μισούς ψηφοφόρους.
Το συμπέρασμα της Monde είναι σκληρό αλλά πειστικό: η μετατόπιση του Μερτς προς πιο συντηρητικές θέσεις δεν ανέκοψε τη δυναμική της Ακροδεξιάς, αντίθετα την τροφοδότησε.
Στα καθ’ ημάς, παλαιοδεξιοί πολιτικοί του παρελθόντος (Βελόπουλος, Σαμαράς κλπ) προτείνουν αυτή την χρεοκοπημένη πολιτική.
Η λογική της παλαιοδεξιάς λέει ότι η λύση στο μεταναστευτικό βρίσκεται κυρίως στην ένταση: περισσότερη καταστολή, περισσότερη αποτροπή, περισσότερη καχυποψία απέναντι στον ξένο, περισσότερη πολιτική ρητορική γύρω από την απειλή.
Ο Βελόπουλος, για παράδειγμα, έχει τοποθετηθεί ακόμη και υπέρ των pushbacks, ενώ η πολιτική του κόμματός του στο μεταναστευτικό περιλαμβάνει εξαιρετικά σκληρές προτάσεις.
Ο Σαμαράς, από διαφορετική πολιτική αφετηρία και μέσα από πρίσμα μιας άλλων εποχών «εθνικοφροσύνης», έχει επίσης εκπροσωπήσει την πιο σκληρή εκδοχή της δεξιάς προσέγγισης στο μεταναστευτικό.
Το ερώτημα όμως είναι ξεκάθαρο: αν η Νέα Δημοκρατία υιοθετήσει αυτή τη λογική, τι ακριβώς θα κερδίσει;
Το γερμανικό παράδειγμα δεν δίνει μια θετική απάντηση.
Η CDU πήγε δεξιότερα, αλλά η AfD συνέχισε να ανεβαίνει.
Γιατί; Διότι η Ακροδεξιά έχει ένα πλεονέκτημα απέναντι στη συμβατική Δεξιά: μπορεί να υπόσχεται τα πάντα χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσει πώς θα κυβερνήσει μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα.
Δεν χρειάζεται να υπολογίσει τις ανάγκες της αγοράς εργασίας, τις διεθνείς υποχρεώσεις, το ευρωπαϊκό δίκαιο, τη λειτουργία του κράτους, τις ανάγκες της οικονομίας ή τις συνέπειες μιας μαζικής αποχώρησης ανθρώπων που ήδη εργάζονται σε κρίσιμους κλάδους.
Ο Μερτς το κατάλαβε τώρα ακόμη πιο καθαρά. Μετά την εκλογική νίκη της AfD, επιτέθηκε στις προτάσεις της, προειδοποιώντας ότι τέτοιες πολιτικές θα μπορούσαν να πλήξουν ακόμη και τομείς όπως η υγεία και η φιλοξενία, που εξαρτώνται σημαντικά από εργαζόμενους με μεταναστευτικό υπόβαθρο.
Η αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης δεν απαιτεί αντιμεταναστευτική ιδεολογία, απαιτεί σοβαρό κράτος.
Χρειάζεται αποτελεσματική φύλαξη των συνόρων, γρήγορη εξέταση των αιτημάτων ασύλου, επιστροφές όσων δεν δικαιούνται προστασία, συμφωνίες με χώρες προέλευσης και διέλευσης, ευρωπαϊκή χρηματοδότηση και ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, ανοικτές τις νόμιμες οδούς για εκείνους που η Ευρώπη και η ελληνική οικονομία μπορούν και πρέπει να αφομοιώσουν και, πάνω απ' όλα, μια πολιτική ενσωμάτωσης για όσους έχουν δικαίωμα να μείνουν.
Αυτή είναι η δύσκολη πολιτική.
Η εύκολη πολιτική είναι να πεις ότι όλα λύνονται με «σκληρότητα», όπως λένε οι ανεύθυνοι Βελόπουλος, Σαμαράς κλπ .
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται μια πολιτική που θα προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι πιο δεξιά από τον Βελόπουλο ή τον Σαμαρά.
Χρειάζεται μια σύγχρονη ευρωπαϊκή Κεντροδεξιά που να πει κάτι πολύ πιο δύσκολο: μπορούμε να προστατεύσουμε τα σύνορά μας χωρίς να χάσουμε τον χαρακτήρα μας.
Αυτό είναι ακριβώς που η παλαιοδεξιά δυσκολεύεται να καταλάβει: η δύναμη μιας δημοκρατικής κεντροδεξιάς παράταξης δεν βρίσκεται στο να υιοθετεί κάθε φόβο ενός μικρού τμήματος της κοινωνίας, αντίθετα βρίσκεται στο να παίρνει τον φόβο στα σοβαρά και να τον μετατρέπει σε πολιτική. Η Ευρώπη δεν χρειάζεται ανοικτά σύνορα χωρίς κανόνες, ούτε όμως μια πολιτική που θα μετατρέψει τον μετανάστη σε νέο εσωτερικό εχθρό.
Το πρώτο είναι αφέλεια, το δεύτερο είναι παλαιοδεξιά.
Και ανάμεσα στα δύο υπάρχει ο δρόμος της σύγχρονης Κεντροδεξιάς: σύνορα, κανόνες, επιστροφές όπου απαιτούνται, νόμιμη μετανάστευση, ένταξη και σεβασμός στο κράτος δικαίου.
Η Γερμανία μόλις έδωσε στην Ευρώπη ένα μάθημα που θα ήταν λάθος να αγνοήσει.
Όταν η παραδοσιακή Δεξιά προσπαθεί να νικήσει την Ακροδεξιά παίζοντας το δικό της παιχνίδι, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να ανακαλύψει στην κάλπη ότι ο ψηφοφόρος προτιμά το αυθεντικό.
Για την αντιμετώπιση της μετανάστευσης, λοιπόν, η λύση δεν είναι να επιστρέψουμε στην παλαιοδεξιά, λύση είναι να αποδείξουμε ότι η δημοκρατική Κεντροδεξιά μπορεί να είναι αυστηρή χωρίς να γίνει φοβική, πατριωτική χωρίς να γίνει εθνικιστική και αποτελεσματική χωρίς να γίνει ακραία.-
*****
ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Ο Μπιλ Γκέιτς γράφει για την τεχνητή νοημοσύνη
Σταλινικοί «αντιεξουσιαστές» που εμπορεύονται ό,τι πουλιέται
Ελπίδες ότι μπαίνουν όρια στα social media
Το μεγαλείο της Οδύσσειας απέναντι στη μικρότητα της Παλαιοδεξιάς
Γιατί βρίσκουν ακροατήριο οι λαϊκιστές;
Η ai είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της δύναμης του καπιταλισμού
Ο πλούτος πρέπει να φορολογείται. Αλλα πώς;
Ζητείται νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο που θα αποτρέψει τη σύγκρουση των γενεών
Η σχέση του ανθρώπου με τη φύση, από τον Αριστοτέλη στον Δαρβίνο
Το Σύμφωνο της Μέκκας και η Τουρκία. Τι αλλάζει για την Ελλάδα;
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...