Γράφει η Μαίρη Αποστολίδη (*)
Η διεθνής επιτυχία της Οδύσσειας του Κρίστοφερ Νόλαν είναι εντυπωσιακή.
Διαβάζω ότι η ταινία πραγματοποίησε παγκόσμιο άνοιγμα περίπου 264 εκατομμυρίων δολαρίων και μέσα σε λίγες ημέρες, ξεπέρασε τα 600 εκατομμύρια, επιβεβαιώνοντας ότι ένα ομηρικό έργο μπορεί ακόμη να σταθεί στο κέντρο της παγκόσμιας μαζικής κουλτούρας.
Συγχρόνως έχει ήδη ενταχθεί στη συζήτηση για τις σημαντικότερες υποψηφιότητες των επόμενων Όσκαρ και σίγουρα θα κερδίσει αρκετά βραβεία.
Για την Ελλάδα, όμως, η αξία της ταινίας υπερβαίνει κατά πολύ τις εισπράξεις.
Εκατομμύρια θεατές σε ολόκληρο τον κόσμο έρχονται ξανά σε επαφή με έναν από τους καταστατικούς μύθους του δυτικού πολιτισμού: με τον Οδυσσέα, την Ιθάκη, την Πηνελόπη, την Τροία, τους Κύκλωπες, την περιπλάνηση, τον νόστο.
Και μαζί με αυτά επανέρχεται στο διεθνές προσκήνιο η πολιτιστική αίγλη της Ελλάδας, ως γενέθλιος τόπος μύθων και ιδεών που, σχεδόν τρείς χιλιετίες αργότερα, εξακολουθούν να οργανώνουν τον τρόπο με τον οποίο η ανθρωπότητα μιλά για τον πόλεμο, την απώλεια, την ταυτότητα, τον πειρασμό και την επιστροφή στον τόπο ή (και) στον εαυτό.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
Βρείτε μας και στο tiktok πατώντας ΕΔΩ
*****
Μέρος των γυρισμάτων πραγματοποιήθηκε σε τοποθεσίες όπως η Πύλος, το κάστρο της Μεθώνης και η Βοϊδοκοιλιά.
Ο ομηρικός μύθος κινηματογραφείται στο πραγματικό ελληνικό τοπίο, το οποίο προβάλλεται διεθνώς μέσα από μιά παραγωγή τεράστιας κλίμακας.
Γι’ αυτό και είναι σωστό να αναγνωρίζεται στον Νόλαν και στους παραγωγούς της ταινίας η εξαιρετικά σημαντική προσφορά τους στην παγκόσμια προβολή της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς, στην οποία προσέφεραν μιά νέα, τεράστια οθόνη και ένα ακροατήριο εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων.
Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα, ο ισχυρισμός ορισμένων ότι η ταινία είναι για «τα σκουπίδια», λόγω των φυλετικών χαρακτηριστικών ορισμένων ηθοποιών, φανερώνει τη δική τους αδυναμία κατανόησης του πραγματικού της μεγέθους και της σημασίας της.
Η κινηματογραφική διασκευή ενός έπους δεν είναι ανθρωπολογική αναπαράσταση ούτε γενετική πραγματεία για τους πληθυσμούς της Ύστερης Εποχής του Χαλκού.
Είναι καλλιτεχνικό έργο, το οποίο μεταφέρει έναν αρχαίο μύθο στο οικουμενικό κοινό του 21ου αιώνα.
Όταν μιά ταινία τοποθετεί τον Όμηρο στην καρδιά της παγκόσμιας πολιτιστικής συζήτησης, προβάλλει ελληνικούς μύθους και ελληνικά τοπία και υπενθυμίζει την ανθεκτικότητα της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς, το να παραβλέπει κανείς όλα αυτά για να εξοργιστεί με το χρώμα του δέρματος δύο ή τριών ηθοποιών δεν είναι φιλοπατρία.
Είναι χαρακτηριστική εκδήλωση της στενόμυαλης αντίδρασης όσων βρίσκονται σε μόνιμη κατάσταση διαμαρτυρίας και θέλουν να περιορίσουν την οικουμενική ακτινοβολία της Ελλάδας στα ασφυκτικά μέτρα των δικών τους αντιλήψεων.
Αυτό ακριβώς είναι που ορισμένοι δυσκολεύονται περισσότερο να κατανοήσουν: ότι η πραγματική ισχύς ενός μεγάλου πολιτισμού δεν βρίσκεται στην περιχαράκωσή του, αλλά στην ανεξάντλητη ικανότητά του να μιλά σε κάθε εποχή και, σε ολόκληρο τον κόσμο.-
(*) Πηγή: fb
*****
ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Η αξιοπρέπεια ως μέτρο της προόδου μιας σύγχρονης κοινωνίας
Όταν η τεχνητή νοημοσύνη συναντά τη φιλοσοφία
Ο θρίαμβος και το παράδοξο του καπιταλισμού
«Κριτές, θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί»- Η αντίληψη του πένθους
Από τι γλιτώσαμε! Η Βρετανία αναζητεί ξανά την Ευρώπη
Η Ελλάδα βασίζεται στο 40% των πολιτών της
Όταν η εργατική τάξη εγκατέλειψε την Αριστερά
Η Ευρώπη χωρίς στρατηγική: Γιατί η ισχύς δεν αρκεί
Το φάντασμα του Χάιντεγκερ
Φρειδερίκος Νίτσε: Δεκαπέντε σκέψεις «μόνος με τον εαυτό σου»
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...