Γράφει η Μαίρη Αποστολίδη (*)
Είναι κατανοητό ορισμένα στελέχη και βουλευτές, που δεν διαθέτουν τη μακρά εμπειρία των εσωτερικών διαδρομών του Αντώνη Σαμαρά, να πιστεύουν ότι η επίκληση του σεβασμού ή μια ύστατη προσπάθεια κατευνασμού θα αρκούσαν για να τον αποτρέψουν από τη δημιουργία νέου κόμματος.
Πρόκειται, όμως, κατά τη γνώμη μου, για αυταπάτη.
Ο Αντώνης Σαμαράς δεν υπήρξε ποτέ πολιτικός με παραταξιακή ευαισθησία.
Η σχέση του με τη Νέα Δημοκρατία στηρίχθηκε σε μιά ιστορική παρεξήγηση: επίστεψε ότι αυτή η παράταξη ήταν μία περιχαρακωμένη φράξια και όχημα προσωπικής ιδεολογικής εκτόνωσης.
Δεν αναγνώρισε ποτέ το νόημα της ιδρυτικής της διακήρυξης: την υπέρβαση των παραπλανητικών ετικετών της Δεξιάς και της Αριστεράς, τη δημιουργική σχέση της με την παράδοση και την προσήλωση στον πολιτικό ρεαλισμό.
Ο Αντώνης Σαμαράς είναι διαχρονικά αντίπαλος της Νέας Δημοκρατίας.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
Βρείτε μας και στο tiktok πατώντας ΕΔΩ
*****
Και όταν, από ένα ιστορικό ατύχημα, κατέκτησε την ηγεσία της, πέτυχε να δημιουργήσει το κόμμα των δικών του πολιτικών φαντασιώσεων: μιά στενή, περιθωριακή φράξια, δική του και των φίλων του, η οποία οδηγήθηκε στο 17,5%.
Όσο ταχύτερα το αντιληφθούν όσοι εξακολουθούν, για λόγους δύσκολα εξηγήσιμους, να σέβονται πολιτικά τον αρχιτέκτονα του αντιμνημονίου και ενός από τους πιό αχρείαστους εθνικούς διχασμούς της μεταπολίτευσης, τόσο το καλύτερο για την παράταξη.
Σε ό,τι αφορά την εμμονή του Αντώνη Σαμαρά με τη Ντόρα Μπακογιάννη, πρόκειται για ζήτημα που, εν τέλει, οφείλει να λύσει ο ίδιος με τον εαυτό του.
Η Ντόρα Μπακογιάννη απέδειξε, στην πιό κρίσιμη στιγμή, ότι διαθέτει παραταξιακή συνείδηση.
Όταν πολλοί από εμάς, σε νεότερη ηλικία και με το θυμικό και το αίμα να βράζει ακόμη, δυσκολευόμασταν να παραμερίσουμε την πικρία και την απογοήτευση, εκείνη μας προέτρεψε να στηρίξουμε τη Νέα Δημοκρατία για το καλό της χώρας.
Έβαλε στην άκρη τα προσωπικά και υπηρέτησε την παράταξη.
Ο κ. Σαμαράς θα της όφειλε, άν μη τί άλλο, ευγνωμοσύνη.
Διότι χωρίς την δική της καθοριστική παραίνεση, να καλέσει τους ανθρώπους της να στηρίξουν τη Νέα Δημοκρατία, είναι εξαιρετικά αμφίβολο άν ο ίδιος θα είχε γίνει ποτέ πρωθυπουργός, έστω και πρωθυπουργός του 29%.
Επειδή εκείνες τις στιγμές ήμουν εκεί και είδα με τα μάτια μου τί σήμαινε πολιτική γενναιοδωρία, δεν θα ξεχάσω ποτέ το μεγαλείο εκείνης της γυναίκας.
Η αχαριστία του, πλέον, είναι παροιμιώδης.-
*****
ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Η αξιοπρέπεια ως μέτρο της προόδου μιας σύγχρονης κοινωνίας
Όταν η τεχνητή νοημοσύνη συναντά τη φιλοσοφία
Ο θρίαμβος και το παράδοξο του καπιταλισμού
«Κριτές, θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί»- Η αντίληψη του πένθους
Από τι γλιτώσαμε! Η Βρετανία αναζητεί ξανά την Ευρώπη
Η Ελλάδα βασίζεται στο 40% των πολιτών της
Όταν η εργατική τάξη εγκατέλειψε την Αριστερά
Η Ευρώπη χωρίς στρατηγική: Γιατί η ισχύς δεν αρκεί
Το φάντασμα του Χάιντεγκερ
Φρειδερίκος Νίτσε: Δεκαπέντε σκέψεις «μόνος με τον εαυτό σου»
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...