Γράφει ο Διαμαντής Σεϊτανίδης
Κάθε φορά που ο Ντόναλντ Τραμπ εκφράζεται θετικά για τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ή οι δύο ηγέτες εμφανίζονται να διατηρούν καλές προσωπικές σχέσεις, στην Ελλάδα αναπτύσσεται εύλογα ένας προβληματισμός.
Μήπως η Άγκυρα αποκτά ένα στρατηγικό πλεονέκτημα απέναντι στην Αθήνα;
Το πρόσφατο δημοσίευμα του Associated Press υπενθυμίζει ότι η προσωπική επικοινωνία των δύο προέδρων παραμένει ιδιαίτερα καλή και ότι ο Ερντογάν επιδιώκει να την αξιοποιήσει για την προώθηση των τουρκικών συμφερόντων.
Η πραγματικότητα, όμως, είναι πιο σύνθετη.
Η μέχρι σήμερα εμπειρία δείχνει ότι η προσωπική σχέση Τραμπ- Ερντογάν δεν μεταφράζεται αυτόματα σε πολιτικές αποφάσεις υπέρ της Τουρκίας.
Η Άγκυρα δεν πήρε όσα ζήτησε
Αν πράγματι η προσωπική σχέση αρκούσε για να λύνει όλα τα προβλήματα, τότε η Τουρκία θα είχε ήδη πετύχει τους βασικούς στρατηγικούς της στόχους.
Αυτό δεν συνέβη.
Η Τουρκία παρέμεινε εκτός του προγράμματος των F-35.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
Βρείτε μας και στο tiktok πατώντας ΕΔΩ
*****
Οι κυρώσεις που συνδέθηκαν με την αγορά των ρωσικών S-400 δεν αναιρέθηκαν.
Οι αμερικανικοί θεσμοί (το Κογκρέσο, το Πεντάγωνο, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ) συνέχισαν να αντιμετωπίζουν με μεγάλη επιφύλαξη πολλές επιλογές της τουρκικής ηγεσίας.
Ακόμη και η επίσκεψη που επιδίωκε ο Ερντογάν στον Λευκό Οίκο δεν εξελίχθηκε όπως θα επιθυμούσε η Άγκυρα.
Αυτό αποδεικνύει μια βασική αρχή της αμερικανικής πολιτικής.
Οι προσωπικές σχέσεις έχουν σημασία, αλλά δεν ακυρώνουν τους θεσμούς ούτε τη στρατηγική των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η Ελλάδα έχει χτίσει κάτι πολύ πιο σταθερό
Την ίδια περίοδο, η Ελλάδα ακολούθησε διαφορετικό δρόμο.
Δεν επένδυσε αποκλειστικά στη σχέση με έναν Αμερικανό πρόεδρο.
Επένδυσε στη διαμόρφωση μιας ευρύτερης στρατηγικής σχέσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η Αμοιβαία Αμυντική Συμφωνία ανανεώθηκε.
Η Σούδα απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη σημασία.
Η Αλεξανδρούπολη εξελίχθηκε σε κρίσιμο κόμβο για τη μεταφορά αμερικανικών και νατοϊκών δυνάμεων προς την Ανατολική Ευρώπη.
Η Ελλάδα απέκτησε μαχητικά Rafale, φρεγάτες Belharra και προχωρά στην ένταξη των F-35, ενισχύοντας ουσιαστικά την αποτρεπτική της ισχύ.
Πρόκειται για επιλογές που στηρίζονται σε θεσμικές συμφωνίες και μακροχρόνιο σχεδιασμό, όχι στην προσωπική σχέση δύο ηγετών.
Η Ουάσιγκτον δεν πρόκειται να «χαρίσει» την Ανατολική Μεσόγειο
Υπάρχει ακόμη ένας λόγος για τον οποίο απαιτείται ψυχραιμία.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αντιμετωπίζουν πλέον την Ανατολική Μεσόγειο μέσα από ένα δίλημμα «Ελλάδα ή Τουρκία».
Χρειάζονται και τις δύο χώρες, αλλά για διαφορετικούς λόγους.
Η Τουρκία διαθέτει μεγάλο πληθυσμό, ισχυρές ένοπλες δυνάμεις και κομβική γεωγραφική θέση.
Η Ελλάδα, όμως, προσφέρει κάτι που για την Ουάσιγκτον έχει ιδιαίτερη αξία σε μια περίοδο διεθνούς αβεβαιότητας: προβλεψιμότητα, θεσμική αξιοπιστία και συνέπεια ως σύμμαχος.
Και αυτά είναι χαρακτηριστικά που δύσκολα αντικαθίστανται.
Η πραγματική πρόκληση για την Αθήνα
Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα πρέπει να εφησυχάζει.
Ο Ερντογάν θα συνεχίσει να επιδιώκει την αποκατάσταση των σχέσεων με την Ουάσιγκτον και να αξιοποιεί κάθε προσωπικό δίαυλο επικοινωνίας με τον Αμερικανό πρόεδρο.
Η Αθήνα οφείλει να παρακολουθεί στενά αυτές τις εξελίξεις.
Δεν έχει όμως λόγο να τις αντιμετωπίζει με φοβικά αντανακλαστικά.
Η ισχύς μιας χώρας δεν μετριέται από το πόσο καλή προσωπική σχέση έχει ο ηγέτης της με έναν ξένο πρόεδρο.
Μετριέται από το πόσο αξιόπιστη θεωρείται διαχρονικά.
Και σε αυτό το πεδίο η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει σημειώσει σημαντική πρόοδο.-
*****
ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Η αξιοπρέπεια ως μέτρο της προόδου μιας σύγχρονης κοινωνίας
Όταν η τεχνητή νοημοσύνη συναντά τη φιλοσοφία
Ο θρίαμβος και το παράδοξο του καπιταλισμού
«Κριτές, θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί»- Η αντίληψη του πένθους
Από τι γλιτώσαμε! Η Βρετανία αναζητεί ξανά την Ευρώπη
Η Ελλάδα βασίζεται στο 40% των πολιτών της
Όταν η εργατική τάξη εγκατέλειψε την Αριστερά
Η Ευρώπη χωρίς στρατηγική: Γιατί η ισχύς δεν αρκεί
Το φάντασμα του Χάιντεγκερ
Φρειδερίκος Νίτσε: Δεκαπέντε σκέψεις «μόνος με τον εαυτό σου»
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...