Γράφει ο Ευγένιος
Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ δεν ήταν ένας άνθρωπος που θα τον χαρακτηρίζαμε «αξιαγάπητο».
Κάπνιζε πούρα ακόμη και στο κρεβάτι, έπινε πολύ, διέκοπτε διαρκώς όσους συνομιλούσαν μαζί του και διέθετε έναν εγωισμό αρκετά μεγάλο ώστε να γεμίζει ολόκληρες αίθουσες.
Πίσω όμως από τη θρυλική αυτοπεποίθησή του κρυβόταν και μια σκοτεινή πλευρά: οι βαθιές κρίσεις κατάθλιψης, τις οποίες ο ίδιος αποκαλούσε χαρακτηριστικά «ο Μαύρος Σκύλος» (Black Dog).
Το 1908, όμως, γνώρισε την Κλημεντίνη Χόζιερ.
Μια γυναίκα ευφυή, καλλιεργημένη και διακριτικά δυναμική.
Ο Τσόρτσιλ διέκρινε αμέσως εκείνη την εσωτερική της ισχύ που δεν χρειαζόταν επιδείξεις για να επιβληθεί.
Εκεί όπου οι περισσότεροι επέλεγαν να συγκρουστούν μαζί του, η Κλημεντίνη ακολουθούσε έναν διαφορετικό δρόμο.
Του έγραφε γράμματα.
Τρυφερά όταν η περίσταση το απαιτούσε.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
Βρείτε μας και στο tiktok πατώντας ΕΔΩ
*****
Αυστηρά όταν χρειαζόταν.
Και πάντοτε ειλικρινή.
Οι δυο τους είχαν δημιουργήσει ακόμη και τη δική τους μυστική γλώσσα.
Ο Ουίνστον ήταν για εκείνη το «Γουρουνάκι» (Pig), ενώ η ίδια ήταν η «Γάτα» (Cat) του.
Όσο φορτωμένο κι αν ήταν το πρόγραμμά του, όσο ψηλά κι αν έφθανε στην πολιτική εξουσία, διάβαζε με προσοχή κάθε επιστολή που του έστελνε.
Και ορισμένες από αυτές τις επιστολές έμελλε να επηρεάσουν την ίδια την Ιστορία.
Τον Ιούνιο του 1940, στις πιο σκοτεινές ημέρες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Κλημεντίνη βρήκε το θάρρος να του γράψει ένα γράμμα εξαιρετικά δύσκολο.
Του επισήμαινε ότι η συμπεριφορά του απέναντι στους συνεργάτες του είχε γίνει σκληρή, απότομη και συχνά προσβλητική.
Του εξηγούσε ότι αρκετοί άνθρωποι άρχιζαν πλέον να αισθάνονται πικρία και δυσαρέσκεια απέναντί του.
Ξαναέγραψε την επιστολή πολλές φορές, μέχρι να βρει τις σωστές λέξεις.
Και όταν τελικά του την παρέδωσε, ο Τσόρτσιλ την άκουσε.
Στα πιο κρίσιμα χρόνια του πολέμου, η Κλημεντίνη παρέμεινε ο μοναδικός άνθρωπος που μπορούσε να τον επηρεάσει χωρίς να υψώσει τη φωνή της.
Ήταν εκείνη που συγκρατούσε, εξισορροπούσε και ενίσχυε τον άνθρωπο από τον οποίο εξαρτιόταν η μοίρα ολόκληρης της Βρετανίας.
Η Ιστορία θυμάται τον Ουίνστον Τσόρτσιλ ως τον ηγέτη που αρνήθηκε να συνθηκολογήσει απέναντι στον ναζισμό.
Η Κλημεντίνη ήταν η γυναίκα που τον βοήθησε να παραμείνει αρκετά ψύχραιμος και δυνατός ώστε να μπορέσει να ηγηθεί.
Στις 24 Ιανουαρίου 1965, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ έφυγε από τη ζωή σε ηλικία ενενήντα ετών.
Ολόκληρος ο κόσμος αποχαιρετούσε έναν γίγαντα της Ιστορίας.
Η Κλημεντίνη αποχαιρετούσε τον άνθρωπο με τον οποίο είχε μοιραστεί πενήντα έξι χρόνια κοινής ζωής, χρόνια γεμάτα θριάμβους και απογοητεύσεις, πολέμους και ειρήνη, επιτυχίες, κατάθλιψη και προσωπικές δοκιμασίες.
Όσοι βρίσκονταν κοντά της έλεγαν αργότερα ότι η απώλειά του παραλίγο να τη λυγίσει οριστικά.
Κάποια στιγμή, καθώς ταξινομούσε τα προσωπικά του αρχεία, έπεσε πάνω στα περίφημα λόγια που είχε εκφωνήσει ο Τσόρτσιλ κατά τη διάρκεια του πολέμου:
«Ποτέ μην υποχωρείτε. Ποτέ, ποτέ, ποτέ».
Για πρώτη φορά, αυτά τα λόγια δεν απευθύνονταν σε έναν λαό που αγωνιζόταν.
Έμοιαζαν να απευθύνονται στην ίδια.
Και η Κλημεντίνη συνέχισε.
Αφοσιώθηκε στην οργάνωση του προσωπικού του αρχείου, προστάτευσε την ιστορική του παρακαταθήκη και εργάστηκε με υπομονή, συνέπεια και αθόρυβη αφοσίωση, ώστε να διασωθεί η μνήμη και το έργο του για τις επόμενες γενιές.
Το 1965 τιμήθηκε με τον τίτλο της Βαρώνης Σπένσερ-Τσόρτσιλ, ως αναγνώριση της δικής της πολύχρονης προσφοράς.
Όταν πέθανε, το 1977, σε ηλικία ενενήντα δύο ετών, τάφηκε δίπλα στον Ουίνστον, όπως ήταν η βαθύτερη επιθυμία της.
Ο γάμος τους δεν είχε τη λάμψη ενός χολιγουντιανού παραμυθιού.
Δεν υπήρχαν θεαματικές χειρονομίες ούτε μια ιδανική ζωή χωρίς σύννεφα.
Υπήρχαν, όμως, δύο ατελείς άνθρωποι, που επέλεγαν ο ένας τον άλλον ξανά και ξανά, μέσα από πολέμους, εξάντληση, απογοητεύσεις, πένθος και το αδυσώπητο πέρασμα του χρόνου.
Και ίσως τελικά αυτή η ήσυχη, επίμονη και βαθιά αγάπη να μπορεί να αλλάξει την Ιστορία περισσότερο απ' όσο οι πιο μεγάλες και εμπνευσμένες ομιλίες.-
*****
ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Η αξιοπρέπεια ως μέτρο της προόδου μιας σύγχρονης κοινωνίας
Όταν η τεχνητή νοημοσύνη συναντά τη φιλοσοφία
Ο θρίαμβος και το παράδοξο του καπιταλισμού
«Κριτές, θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί»- Η αντίληψη του πένθους
Από τι γλιτώσαμε! Η Βρετανία αναζητεί ξανά την Ευρώπη
Η Ελλάδα βασίζεται στο 40% των πολιτών της
Όταν η εργατική τάξη εγκατέλειψε την Αριστερά
Η Ευρώπη χωρίς στρατηγική: Γιατί η ισχύς δεν αρκεί
Το φάντασμα του Χάιντεγκερ
Φρειδερίκος Νίτσε: Δεκαπέντε σκέψεις «μόνος με τον εαυτό σου»
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...