Γράφει ο Μάκης Γεωργιάδης
Υπάρχει μια στιγμή σε κάθε πόλεμο κατά την οποία τα ερωτήματα αλλάζουν.
Στην αρχή κυριαρχεί το ερώτημα της νίκης.
Στη συνέχεια έρχεται το ερώτημα της διάρκειας.
Και τελικά, όταν τα όπλα αρχίζουν να σιωπούν, εμφανίζεται το πιο δύσκολο ερώτημα από όλα: άξιζε το κόστος;
Αυτό ακριβώς είναι το ερώτημα που φαίνεται να διαπερνά σήμερα την αμερικανική δημόσια ζωή, καθώς ο πόλεμος με το Ιράν ίσως φτάνει στο τέλος του.
Η συζήτηση που καταγράφεται πλέον στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν αφορά μόνο στις στρατιωτικές επιχειρήσεις ή τις διπλωματικές εξελίξεις.
Αφορά κυρίως στον απολογισμό: πόσες ζωές χάθηκαν, πόσα χρήματα δαπανήθηκαν και τι ακριβώς κέρδισε η Αμερική από μια σύγκρουση που διήρκεσε σχεδόν τέσσερις μήνες.
Ο απολογισμός είναι βαρύς.
Χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στο Ιράν και στις γειτονικές περιοχές που παρασύρθηκαν στη δίνη της σύγκρουσης.
Οι υλικές καταστροφές είναι εκτεταμένες, ενώ οι οικονομικές επιπτώσεις ξεπέρασαν κατά πολύ τα σύνορα της Μέσης Ανατολής.
Η διακοπή της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ, από όπου διέρχεται περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου, προκάλεσε ενεργειακό σοκ, αναζωπύρωσε τον πληθωρισμό και επιβάρυνε οικονομίες σε ολόκληρο τον κόσμο.
Το ίδιο βαρύς είναι και ο δημοσιονομικός λογαριασμός για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
Βρείτε μας και στο tiktok πατώντας ΕΔΩ
*****
Οι αρχικές εκτιμήσεις για το κόστος του πολέμου αναθεωρούνται συνεχώς προς τα πάνω.
Το Πεντάγωνο έχει ήδη ζητήσει δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια επιπλέον χρηματοδότησης, ενώ το πραγματικό κόστος αναμένεται να αποτιμηθεί πολύ υψηλότερα τα επόμενα χρόνια, καθώς θα προστεθούν οι δαπάνες αναπλήρωσης οπλικών συστημάτων, οι αποζημιώσεις, οι τόκοι του δημόσιου χρέους και οι μακροχρόνιες υποχρεώσεις προς τους βετεράνους.
Ωστόσο, η ουσία της συζήτησης δεν βρίσκεται στους αριθμούς.
Βρίσκεται στη σύγκριση ανάμεσα στους στόχους και στο αποτέλεσμα.
Κάθε πόλεμος νομιμοποιείται πολιτικά μέσω ενός υποσχετικού.
Οι κυβερνήσεις ζητούν από τις κοινωνίες να αποδεχθούν θυσίες επειδή υπόσχονται ότι μετά το τέλος της σύγκρουσης ο κόσμος θα είναι ασφαλέστερος από πριν.
Στην περίπτωση του Ιράν, το ερώτημα που τίθεται πλέον όλο και πιο ανοιχτά στην Ουάσιγκτον είναι αν αυτή η υπόσχεση εκπληρώθηκε.
Η ιρανική ηγεσία παραμένει στη θέση της.
Η γεωπολιτική αρχιτεκτονική της περιοχής δεν άλλαξε ριζικά.
Οι εντάσεις παραμένουν ενεργές και η σταθερότητα που υποτίθεται ότι θα προέκυπτε από τη στρατιωτική αναμέτρηση εξακολουθεί να μοιάζει εύθραυστη.
Ακόμη και όσοι υποστήριξαν τον πόλεμο αναγνωρίζουν πλέον ότι τα αποτελέσματα απέχουν σημαντικά από τις αρχικές προσδοκίες.
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται αντιμέτωπες με αυτό το δίλημμα.
Από το Βιετνάμ έως το Ιράκ και το Αφγανιστάν, η αμερικανική ιστορία είναι γεμάτη πολέμους στους οποίους η στρατιωτική υπεροχή δεν μεταφράστηκε αυτόματα σε πολιτική επιτυχία.
Η περίπτωση του Ιράν φαίνεται να προστίθεται σε αυτή τη μακρά αλυσίδα συγκρούσεων όπου η νίκη στο πεδίο δεν απαντά αναγκαστικά στο ερώτημα της σκοπιμότητας.
Ίσως γι' αυτό η πιο ενδιαφέρουσα διάσταση της σημερινής συζήτησης να μην αφορά στο Ιράν αλλά στην ίδια την Αμερική.
Οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν αυξανόμενο σκεπτικισμό απέναντι στον πόλεμο, ενώ στο Κογκρέσο εντείνονται οι φωνές που ζητούν να εξηγηθεί με σαφήνεια ποιο ήταν το στρατηγικό όφελος που δικαιολογεί το ανθρώπινο και οικονομικό κόστος.
Ο πραγματικός λογαριασμός ενός πολέμου δεν μετριέται μόνο σε δολάρια ή σε απώλειες.
Μετριέται στη σχέση ανάμεσα στις θυσίες και στο αποτέλεσμα.
Και όταν η κοινωνία αρχίζει να αμφιβάλλει για το αν το αποτέλεσμα δικαιολογεί τις θυσίες, τότε ο πόλεμος μπορεί να έχει τελειώσει στρατιωτικά, αλλά μόλις αρχίζει πολιτικά.
Αυτό ακριβώς φαίνεται να συμβαίνει σήμερα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η μάχη με το Ιράν ίσως πλησιάζει στο τέλος της.
Η μάχη όμως για την ερμηνεία, τη νομιμοποίηση και την ιστορική αποτίμηση του πολέμου μόλις ξεκίνησε.-
*****
ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
Ο Κυριάκος και οι επτά νάνοι της αντιπολίτευσης
Καπιταλισμός, το σύστημα που όλοι καταγγέλλουν αλλά κανείς δεν μπορεί να αντικαταστήσει
Η μεγάλη ψευδαίσθηση της ισότητας στις σύγχρονες κοινωνίες
Περί της αποφυλάκισης του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου
Γιατί οι Ευρωπαίοι εγκαταλείπουν τον σοσιαλισμό
Η μεγάλη έρημος της Βρετανίας μετά το brexit- από τι γλίτωσε η Ελλάδα
Η Δύση μπροστά στη μεγάλη πολιτισμική ρωγμή
Ρεπουμπλικανισμός: Η Δημοκρατία των ελεύθερων πολιτών
Η αντιπολίτευση ψάχνει τον δεύτερο, κι όλοι δουλεύουν για τον Μητσοτάκη
Κωνσταντίνου Καβάφη, «το πρώτο σκαλί»
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...