Γράφει ο Διαμαντής Σεϊτανίδης
Το πολιτικό σκηνικό των τελευταίων ημερών επιβεβαιώνει με όλο και πιο καθαρό τρόπο μια πραγματικότητα που εδώ και καιρό καταγράφεται στις μετρήσεις αλλά πλέον αποτυπώνεται και στο πεδίο: η αντιπολίτευση παραμένει εγκλωβισμένη στον κατακερματισμό της, χωρίς κοινή στρατηγική, χωρίς στοιχειώδη πολιτικό συντονισμό και κυρίως χωρίς πειστική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.
Οι τελευταίες κινήσεις στον χώρο της αντιπολίτευσης, με τις επίσημες παρουσιάσεις νέων σχημάτων, τις παράλληλες πρωτοβουλίες και τη διαρκή κινητικότητα προσώπων και επιτελείων, αντί να δημιουργήσουν αίσθηση πολιτικής δυναμικής, ενίσχυσαν τελικά την εικόνα ενός πεδίου που αναζητά ρόλο, ισορροπίες και πρωταγωνιστή.
Κι αυτό γιατί, πίσω από τις δημόσιες παρουσιάσεις και τις μεγάλες πολιτικές διακηρύξεις, αναδεικνύεται ένα βασικό και δύσκολα διαχειρίσιμο δεδομένο: τα κόμματα και οι πρωτοβουλίες της αντιπολίτευσης ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα καταλάβει τη δεύτερη θέση, αντί να συγκροτούν ένα αξιόπιστο μέτωπο που θα μπορούσε να αμφισβητήσει κυβερνητικά τη Νέα Δημοκρατία.
Η εικόνα είναι πλέον καθαρή.
Από τη μία πλευρά, ο χώρος της Κεντροαριστεράς και της ευρύτερης αριστερής αντιπολίτευσης παρουσιάζει έντονη κινητικότητα, αλλά χωρίς συνοχή, αντίθετα με «εμφυλίους» που ήδη έχουν οξυνθεί κι όσο περνά ο καιρός θα οξύνονται περισσότερο.
Νέοι φορείς, προσωπικές πρωτοβουλίες, διακηρύξεις επανεκκίνησης και συμπαράταξης, καθώς παράλληλες πολιτικές αναφορές δημιουργούν περισσότερα ερωτήματα απ’ όσα απαντούν.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
Βρείτε μας και στο tiktok πατώντας ΕΔΩ
*****
Από την άλλη, αντί να διαμορφώνεται κλίμα προγραμματικής σύγκλισης ή συνεννόησης, εντείνεται καθημερινά ένας ανταγωνισμός που μοιάζει να έχει αποκλειστικό στόχο την εσωτερική επικράτηση στον αντιπολιτευτικό χώρο.
Ποιος θα εμφανιστεί ισχυρότερος.
Ποιος θα καταγραφεί δημοσκοπικά λίγο ψηλότερα.
Ποιος θα αποκτήσει καλύτερη θέση στο εσωτερικό του χώρου.
Αυτή η πολιτική εικόνα όχι μόνο δεν δημιουργεί δυναμική εναλλακτικής διακυβέρνησης, αλλά παράγει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα.
Δημιουργεί στους πολίτες την αίσθηση ότι λείπει η σταθερή πυξίδα.
Και αυτό σε μια περίοδο που η κοινωνία, παρά τις πιέσεις της καθημερινότητας και τα μεγάλα ανοιχτά ζητήματα, εξακολουθεί να αποδίδει μεγάλη αξία στην κυβερνητική σταθερότητα και στην πολιτική προβλεψιμότητα.
Η έλλειψη συνεννόησης στην αντιπολίτευση γίνεται ακόμη πιο κρίσιμη όταν μεταφέρεται στο επίπεδο της επόμενης μέρας.
Γιατί το βασικό ερώτημα που τίθεται όλο και πιο έντονα δεν είναι απλώς ποιος θα έρθει δεύτερος.
Είναι αν υπάρχει έστω και θεωρητικά έδαφος συνεργασίας ανάμεσα σε πολιτικούς χώρους που σήμερα βρίσκονται σε ανοιχτή αντιπαράθεση μεταξύ τους.
Και η απάντηση που προκύπτει από τις ίδιες τις εξελίξεις είναι μάλλον αποθαρρυντική.
Οι δημόσιες διαφοροποιήσεις είναι έντονες.
Οι προσωπικές αντιθέσεις οξύνονται διαρκώς.
Οι στρατηγικές αποκλίνουν.
Και οι εκατέρωθεν αιχμές δείχνουν ότι η πιθανότητα μιας μετεκλογικής σύμπλευσης όχι μόνο δεν ενισχύεται, αλλά απομακρύνεται.
Ακόμη και σε υποθετικό επίπεδο, η εικόνα συνεργασίας μοιάζει εξαιρετικά δύσκολη.
Και αυτό λειτουργεί πολιτικά υπέρ της κυβέρνησης.
Γιατί οι πολίτες δεν αξιολογούν μόνο τη διαμαρτυρία ή την επιμέρους κριτική.
Στην κάλπη αξιολογούν πρωτίστως ποιος μπορεί να κυβερνήσει με συνοχή, με σχέδιο και με διάρκεια.
Όταν λοιπόν απέναντι στη Νέα Δημοκρατία εμφανίζεται ένα πεδίο αλληλοανταγωνισμών, χωρίς κοινή στρατηγική και χωρίς σαφές σχήμα συνεννόησης, τότε ενισχύεται αναπόφευκτα το δίλημμα της σταθερότητας.
Και σε αυτό το πεδίο ο Κυριάκος Μητσοτάκης διατηρεί σαφές πλεονέκτημα.
Παρά τη σκληρή καθημερινή πολιτική αντιπαράθεση και τη φυσιολογική κυβερνητική φθορά που συνοδεύει κάθε μακρά περίοδο διακυβέρνησης, το κυβερνητικό επιτελείο παρακολουθεί ότι το βασικό πολιτικό του πλεονέκτημα παραμένει ενεργό: η αίσθηση πως υπάρχει συγκεκριμένο κέντρο αποφάσεων, ενιαία κατεύθυνση και καθαρή εικόνα για τη διακυβέρνηση.
Αντιθέτως, στο απέναντι στρατόπεδο η εικόνα είναι ρευστή.
Η συνεχής αναζήτηση πολιτικής ταυτότητας, οι παράλληλες προσωπικές στρατηγικές και η μάχη επιρροής μεταξύ αντιπολιτευτικών σχημάτων δεν δημιουργούν αίσθηση εναλλακτικής λύσης.
Δημιουργούν πολιτική αβεβαιότητα.
Και αυτό έχει ιδιαίτερο βάρος στη συλλογική μνήμη των πολιτών.
Γιατί η ελληνική κοινωνία έχει ζήσει στο παρελθόν παρατεταμένες περιόδους αστάθειας, δύσκολες διαπραγματεύσεις, αλλεπάλληλες πολιτικές συγκρούσεις και κλίμα αβεβαιότητας.
Σε αυτό το περιβάλλον, η εικόνα κομμάτων που αλληλοσυγκρούονται για την κυριαρχία στον ίδιο χώρο λειτουργεί αποτρεπτικά για ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος.
Όχι επειδή εξαφανίζεται η κριτική προς την κυβέρνηση.
Αλλά επειδή η εναλλακτική δεν πείθει.
Και όταν η εναλλακτική δεν πείθει, η σταθερότητα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία.
Αυτό εξηγεί γιατί το τελευταίο διάστημα, παρά την έντονη κινητικότητα στην αντιπολίτευση, το πολιτικό ισοζύγιο δεν μετακινείται υπέρ της.
Αντίθετα, σε αρκετές περιπτώσεις οι πρωτοβουλίες αυτές ενισχύουν τη συσπείρωση γύρω από την κυβέρνηση.
Γιατί η δημόσια εικόνα παραμένει καθαρή: απέναντι σε ένα πεδίο εσωτερικών ανταγωνισμών, η κυβέρνηση εμφανίζεται ως η μοναδική συγκροτημένη δύναμη με ενιαίο σχέδιο και δυνατότητα πολιτικής συνέχειας.
Και όσο η αντιπολίτευση επιμένει να επενδύει περισσότερο στη μεταξύ της αντιπαράθεση παρά στη διαμόρφωση πειστικής κυβερνητικής πρότασης, τόσο θα ενισχύεται αυτή η εικόνα.
Η μάχη για τη δεύτερη θέση μπορεί να έχει ένταση, πολιτικό ενδιαφέρον και καθημερινό θόρυβο.
Δεν παράγει όμως κυβερνητική προοπτική.
Και αυτή ακριβώς είναι σήμερα η μεγάλη πολιτική αδυναμία του αντιπολιτευτικού χώρου.
Γιατί στο τέλος της ημέρας ο πολίτης δεν αναζητά απλώς τον πιο δυναμικό αντίπαλο της κυβέρνησης.
Αναζητά εκείνον που μπορεί να κρατήσει τη χώρα σε σταθερή τροχιά, με καθαρό σχέδιο και χωρίς νέα περίοδο περιπετειών.
Όσο λοιπόν η αντιπολίτευση παραμένει εγκλωβισμένη στις εσωτερικές της συγκρούσεις και στη διαρκή μάχη για την εσωτερική πρωτοκαθεδρία, τόσο το πολιτικό συμπέρασμα για ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας παραμένει σαφές:
η κυβερνητική σταθερότητα εξακολουθεί να είναι η ασφαλέστερη επιλογή.
Και αυτό, αντικειμενικά, μεταφράζεται σε πολιτική ενίσχυση για τον Κυριάκο Μητσοτάκη.-
*****
ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Η ιδέα της Ευρώπης, ο Μητσοτάκης, ο Μακρόν και ο Βίκτορ Ουγκό
Η Αριστερά επιμένει πεισματικά στα αδιέξοδά της
Ο Περσέας στη Φλωρεντία: Όταν η Ελλάδα δημιουργεί την Ευρώπη
Έχει και σήμερα στις τάξεις της έναν «Συμπιλίδη» η Νέα Δημοκρατία;
Όλα όσα κρύβονται πίσω από τις ανισότητες και τις οξύνουν
Επίκουρος, ο πρωτεργάτης της πνευματικής επανάστασης
Η επινόηση της ψυχής, ένα πολιτισμικό θαύμα
Ποιο είναι το μεγαλύτερο θύμα του αντισυστημισμού;
Μαρσέλ Προυστ: Η λογοτεχνία ως κλειδί της προσωπικής ελευθερίας
Στο «καραμανλικό- σαμαρικό» μπλοκ οι πιο πολλοί εμπλεκόμενοι βουλευτές στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...