Γράφει η Μαίρη Αποστολίδη (*)
Η περίπτωση του Γιωτόπουλου αναδεικνύει τη διάκριση ανάμεσα στην ποινική νομιμότητα και στη ηθική αντοχή της κοινωνίας.
Εφόσον πράγματι πληρούνται οι νόμιμες προϋποθέσεις αποφυλάκισης και εφόσον η σχετική κρίση στηρίζεται στο ισχύον πλαίσιο εκτέλεσης των ποινών, η Πολιτεία δεν δύναται να ενεργεί εκδικητικά ούτε να μεταβάλλει εκ των υστέρων τον κανόνα ανάλογα με την αποστροφή που προκαλεί το πρόσωπο του καταδικασθέντος.
Το κράτος δικαίου κρίνεται ακριβώς εκεί όπου η εφαρμογή του είναι συναισθηματικά και πολιτικά δυσχερής.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η αποφυλάκιση ενός καταδικασμένου για εγκλήματα τέτοιας βαρύτητας μπορεί ή πρέπει να παρουσιαστεί ως ουδέτερο διοικητικό γεγονός.
Η νομιμότητα μιας απόφασης δεν την καθιστά ανώδυνη.
Υπάρχουν αποφάσεις οι οποίες είναι νομικά επιβεβλημένες, αλλά κοινωνικά τραυματικές.
Η αποφυλάκιση του συγκεκριμένου καταδίκου ανήκει σε αυτή την κατηγορία: μπορεί να είναι συμβατή με τον νόμο, αλλά παραμένει σκληρή και βάναυση, ιδίως για τους συγγενείς των θυμάτων της 17 Νοέμβρη αλλά και για ολόκληρη την κοινωνία.
Δεν είναι αντιφιλελεύθερη η αδυναμία ενός πολίτη να συμφιλιωθεί εσωτερικά με την εικόνα ενός τέτοιου ανθρώπου να μετακινείται ελεύθερα στον δημόσιο χώρο.
Δεν είναι ένδειξη θεσμικής καθυστέρησης, ούτε έλλειψη παιδείας, ούτε νομικός αναλφαβητισμός.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
Βρείτε μας και στο tiktok πατώντας ΕΔΩ
*****
Είναι ανθρώπινη αντίδραση απέναντι στην ασυμμετρία ανάμεσα στην απώλεια των θυμάτων και στην πεπερασμένη διάρκεια κάθε ποινής.
Το φιλελεύθερο κράτος δικαίου δεν απαιτεί από την κοινωνία να χαίρεται για τέτοιες αποφάσεις.
Απαιτεί μόνο να τις ανέχεται όταν αυτές απορρέουν από τον νόμο.
Αντιθέτως, βαθιά αντιφιλελεύθερη είναι η αλαζονική στάση εκείνων που, στο όνομα μιας υποτιθέμενης ανωτερότητας, στιγματίζουν κάθε αντίθετη συναισθηματική ή ηθική αντίδραση ως αγραμματοσύνη, όχλο ή έλλειψη φιλελεύθερης παιδείας.
Η επίκληση του κράτους δικαίου δεν παρέχει σε κανέναν το δικαίωμα να περιφρονεί τον πόνο των θυμάτων ή την εύλογη κοινωνική δυσφορία.
Ο φιλελευθερισμός δεν είναι απανθρωπία με νομικό λεξιλόγιο.
Είναι η δύσκολη τέχνη να υπερασπίζεσαι τον κανόνα χωρίς να ακυρώνεις τα συναισθήματα.
Συνεπώς, η αποφυλάκιση Γιωτόπουλου, εφόσον θεμελιώνεται στις νόμιμες προϋποθέσεις, είναι μια νόμιμη πλην βάναυση απόφαση.
Δεν είναι απόφαση που οφείλουμε να πανηγυρίσουμε, ούτε να εξιδανικεύσουμε ως απόδειξη θεσμικής ωριμότητας.
Είναι μια απόφαση που, στο πλαίσιο του κράτους δικαίου, ενδέχεται να υποχρεωθούμε απλώς να ανεχθούμε, με πλήρη όμως επίγνωση του ηθικού της βάρους και με σεβασμό προς εκείνους για τους οποίους η εφαρμογή του νόμου βιώνεται ως επανάληψη της απώλειας.
Δεν χρειάζεται κανείς να διανέμει σε κανέναν καταλόγους αναγνωσμάτων, ως εάν η διαφωνία με τη δική του θέση να οφείλεται κατ' ανάγκην σε πνευματική τύφλωση ή θεσμική αμάθεια.
Εκείνο που πρωτίστως απαιτείται είναι μια στοιχειώδης αυτοσυγκράτηση εκ μέρους όσων αυτοαναγορεύονται σε ιεροφάντες του φιλελευθερισμού, αντιμετωπίζοντας κάθε ηθική δυσφορία της κοινωνίας ως ένδειξη καθυστέρησης, αγραμματοσύνης ή αντιδικαιικής νοοτροπίας.
Η διάκριση εδώ είναι σαφής: άλλο είναι το νομικώς υπερασπίσιμο και άλλο το κοινωνικώς ανεκτό ή ηθικώς υποφερτό.
Μια απόφαση μπορεί να ερείδεται στον νόμο, να απορρέει από τις εγγυήσεις του κράτους δικαίου και να μην επιτρέπεται να ακυρωθεί με όρους εκδικητικής εξαίρεσης.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αποτελεί γεγονός κοινωνικά ουδέτερο ή συναισθηματικά αβλαβές.
Απαιτείται επομένως πνευματική νηφαλιότητα και όχι διδακτικός ναρκισσισμός.
Κανείς δεν δικαιούται να απαιτεί από την κοινωνία να εξορθολογίσει πλήρως ένα τέτοιο γεγονός, σαν να επρόκειτο για ψυχρή εφαρμογή ενός τεχνικού κανόνα χωρίς ανθρώπινο πρόσωπο.
Μόνον όσοι συγχέουν τον φιλελευθερισμό με την ηθική αποστείρωση μπορούν να αξιώνουν από τους πολίτες να μη συγκλονίζονται, να μη δυσφορούν και να μην αισθάνονται το βάρος μιας τέτοιας αποφυλάκισης.
Το κράτος δικαίου μπορεί να επιβάλλει την ανοχή μιας τέτοιας απόφασης.
Δεν μπορεί όμως να επιβάλει την αποδοχή της ως ηθικά εύλογης, ούτε να απαιτήσει από την κοινωνία να παραιτηθεί από την ανθρώπινη οδύνη που της προκαλεί...-
(*) Πηγή: fb
*****
ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Η ιδέα της Ευρώπης, ο Μητσοτάκης, ο Μακρόν και ο Βίκτορ Ουγκό
Η Αριστερά επιμένει πεισματικά στα αδιέξοδά της
Ο Περσέας στη Φλωρεντία: Όταν η Ελλάδα δημιουργεί την Ευρώπη
Έχει και σήμερα στις τάξεις της έναν «Συμπιλίδη» η Νέα Δημοκρατία;
Όλα όσα κρύβονται πίσω από τις ανισότητες και τις οξύνουν
Επίκουρος, ο πρωτεργάτης της πνευματικής επανάστασης
Η επινόηση της ψυχής, ένα πολιτισμικό θαύμα
Ποιο είναι το μεγαλύτερο θύμα του αντισυστημισμού;
Μαρσέλ Προυστ: Η λογοτεχνία ως κλειδί της προσωπικής ελευθερίας
Στο «καραμανλικό- σαμαρικό» μπλοκ οι πιο πολλοί εμπλεκόμενοι βουλευτές στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...