Ο Δροσίνης πήγε στο Παρίσι το καλοκαίρι του 1921, σε ηλικία 62 ετών, μετά την απόλυσή του από το υπουργείο Παιδείας εξαιτίας της πολιτικής αλλαγής του 1920.
Αφηγείται τις εντυπώσεις του από το ταξίδι εκείνο στο αυτοβιογραφικό κείμενο «Πῶς εἶδα τὸ Παρίσι» το οποίο γράφτηκε με την επιστροφή του και προοριζόταν για δημοσίευση όμως κατέληξε να χαθεί για δεκαετίες και να ανακαλυφθεί εκ νέου μόλις το 1988.
Ανάμεσα στις αναμνήσεις του αναφέρεται και στην ξενοδόχο του που πιθανότατα απεικονίζεται σε αυτή τη φωτογραφία.
Αναφέρει ότι ήταν αρχικά αρκετά ψυχρή μαζί του και ότι αντάλλασσαν μόνο τους πιο τυπικούς χαιρετισμούς.
Μέχρι που:
Γράφει ο Γεώργιος Δροσίνης (*)
Ξαφνικὰ ἕνα μεσημέρι ποὺ ἐγύριζα πολύ κουρασμένος ἀπὸ τὸ Λούβρο, ὅπως κουράζεται κανένας στὰ Μουσεῖα καὶ στὶς Πινακοθήκες, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβω, τὴν εὑρῆκα ἐντελῶς ἀλλαγμένη.
Σηκώθηκε καὶ ἦρθε νὰ μὲ προαπαντήση, νὰ μοῦ δώση τὸ χέρι καὶ νὰ μοῦ πῆ νὰ καθίσω κοντά της νὰ ξεκουρασθῶ.
Ἀπὸ τὰ πρῶτα λόγια της ἔμαθα τὴν αἰτία τῆς ἀλλαγῆς.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
Βρείτε μας και στο tiktok πατώντας ΕΔΩ
*****
Τὸ περασμένο βράδυ εἶχαν ἔρθη στο ξενοδοχεῖο δυὸ Ἕλληνες περαστικοί, ποὺ ἐπήγαιναν στὴν Ἀγγλία, καὶ ὅταν εἶδαν τ' ὄνομά μου κοντὰ στὸ κρεμασμένο κλειδί τῆς κάμαράς μου, τὴν ἐρώτησαν, ἂν ἔχω καιρό, ποὺ μένω ἐκεῖ.
Ἀπόρησε, ποὺ μὲ ἤξεραν.
Τῆς εἶπαν τότε πὼς δὲ μὲ γνωρίζουν, ἀλλὰ τ᾿ ὄνομά μου εἶναι γνωστό σ' ὅλη τὴν Ἑλλάδα, γιατὶ εἶμαι —ἀκοῦστε!— un grand poète!
Ὅσο ἀστεῖος κι᾿ ἂν μοῦ φάνηκεν ὁ τίτλος αὐτός, ὅποτε τὸν ἄκουσα, τὴ φορὰ αὐτὴ τὸν ἐκαλοδέχθηκα, γιατὶ μοῦ ἦτον χρήσιμος.
Ἡ ξενοδόχος μου ἦτον νέα καὶ πολὺ νόστιμη: μικροκαμωμένη, κομψή, λιπόσαρκη, τύπος τῆς Μιμῆς στὴ Μποέμ.
Βαμμένη, ἀλλὰ καλοβαμμένη, ἔξυπνη, ζωηρή, μοῦ παραπονέθηκε, πὼς δὲν τῆς ἐζήτησα ποτέ καμμιὰ ὁδηγία γιὰ τοὺς γύρους μου στο Παρίσι καὶ γιὰ τίποτε ἀγορές, ποὺ θὰ εἶχα νὰ κάνω καὶ προθυμοποιήθηκε γιὰ ὅλα αὐτά.
Τῆς εἶπα κ᾿ ἐγὼ πὼς ἴσα ἴσα τὴν ἡμέρα ἐκείνη εἶχα σκοπό νὰ τὴν παρακαλέσω νὰ πᾶμε στὸ Printemps γιὰ κάποια παραγγελία γυναικεῖα ἀπὸ τὴν Ἀθήνα.
Τὸ καταχάρηκε καὶ μοῦ εἶπε τὴν ἄλλη μέρα πρὶν τὸ μεσημέρι νὰ μὲ πάη.
Μ’ ἐπῆρε καὶ μ᾿ ἐπῆγε σὰν ἀρουραῖο ποντικό, δηλαδὴ μὲ τὸ Μετρό, τὸν ὑπόγειο σιδηρόδρομο, χωρίς νὰ ἰδῶ τίποτε, χωρὶς νὰ ξέρω ἀπὸ ποῦ καὶ πῶς ἐπεράσαμε, ἅψε σβύσε μ' ἕνα κατέβασμα μιᾶς σκάλας καὶ μ᾿ ἕνα ἀνέβασμα ἄλλης σκάλας καὶ ἀνάμεσα σὲ πολυκοσμία, ποὺ ἀνεβοκατέβαινε στὰ βαγόνια τὰ γοργοπέραστα.
Χρειάζεται σπουδὴ καὶ γύμναση γιὰ νὰ μπορῆ κανένας νὰ κυκλοφορῆ μὲ τὸ Μετρὸ καὶ ἀπὸ τὴν πρώτη φορὰ εἶδα πὼς δὲν εἶναι γιὰ μένα.
Καὶ ὄχι μόνον γιὰ τὶς δυσκολίες αὐτές, ἀλλὰ καὶ γιατὶ ἐγὼ ἤθελα νὰ βλέπω ποῦ πηγαίνω καὶ ἀπὸ ποῦ περνῶ καὶ νὰ τὸ χαίρωνται τὰ μάτια μου.
(*) Πηγή: Γεώργιος Δροσίνης, Πῶς εἶδα τὸ Παρίσι (απόσπασμα), 1921
*****
ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Η ιδέα της Ευρώπης, ο Μητσοτάκης, ο Μακρόν και ο Βίκτορ Ουγκό
Η Αριστερά επιμένει πεισματικά στα αδιέξοδά της
Ο Περσέας στη Φλωρεντία: Όταν η Ελλάδα δημιουργεί την Ευρώπη
Έχει και σήμερα στις τάξεις της έναν «Συμπιλίδη» η Νέα Δημοκρατία;
Όλα όσα κρύβονται πίσω από τις ανισότητες και τις οξύνουν
Επίκουρος, ο πρωτεργάτης της πνευματικής επανάστασης
Η επινόηση της ψυχής, ένα πολιτισμικό θαύμα
Ποιο είναι το μεγαλύτερο θύμα του αντισυστημισμού;
Μαρσέλ Προυστ: Η λογοτεχνία ως κλειδί της προσωπικής ελευθερίας
Στο «καραμανλικό- σαμαρικό» μπλοκ οι πιο πολλοί εμπλεκόμενοι βουλευτές στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...