Γράφει ο Διαμαντής Σεϊτανίδης
Στο κέντρο της Φλωρεντίας, της πόλης που θεωρείται -και είναι!- η μήτρα της Αναγέννησης, ένας ήρωας της ελληνικής μυθολογίας στέκεται θριαμβευτής.
Ο Περσέας, με το κομμένο κεφάλι της Μέδουσας υψωμένο στον αέρα, αναπαριστά κάτι πολύ περισσότερο από μια μυθολογική σκηνή.
Είναι η ίδια η Ευρώπη που ακουμπά στις ρίζες της.
Γιατί η Αναγέννηση δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια μεγάλη επιστροφή.
Μια επιστροφή στον ελληνικό Λόγο, στην ελληνική σκέψη, στην ελληνική μορφή.
Οι καλλιτέχνες και οι στοχαστές της Φλωρεντίας αναζήτησαν τη βάση της πολιτσμικής τους ταυτότητας.
Έτσι ανακάλυψαν ξανά τον παλιό, τον ελληνικό πολιτισμό.
Ο Τσελίνι, με το έργο του, επαναφέρει τον μύθο του Περσέα στη ζωή, τον τοποθετεί στο κέντρο της Φλωρεντίας, στην Πιάτσα ντέλα Σινιορία, τον μετατρέπει σε δημόσια εικόνα, σε καθημερινή εμπειρία.
Η Ελλάδα ξεκινά από το παρελθόν και γίνεται αιώνιο παρόν.
Ο μύθος του Περσέα συμβολίζει τη νίκη της λογικής, της ψυχραιμίας και της ευφυΐας απέναντι στον φόβο και το χάος.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
Βρείτε μας και στο tiktok πατώντας ΕΔΩ
*****
Είναι γιος του Δία και της Δανάης (δηλαδή έχει κάτι το θεϊκό μέσα του) κι αναλαμβάνει μια φαινομενικά αδύνατη αποστολή: να σκοτώσει τη Μέδουσα, το φοβερό τέρας με τα φίδια αντί για μαλλιά, του οποίου το βλέμμα πετρώνει όποιον την αντικρίζει.
Με τη βοήθεια των θεών (της Αθηνάς, του Ερμή και άλλων) αποκτά ιερά όπλα και αντικείμενα, ανάμεσά τους μια γυαλιστερή ασπίδα, με την οποία βλέπει την αντανάκλαση της Μέδουσας χωρίς να την κοιτάξει απευθείας.
Είναι, ίσως, η πρώτη εμφάνιση της πλάγιας σκέψης.
Έτσι καταφέρνει να την αποκεφαλίσει, ενώ από το αίμα της γεννιέται ο Πήγασος.
Στη συνέχεια ο Περσέας χρησιμοποιεί το κεφάλι της ως όπλο και σώζει την Ανδρομέδα.
Η Μέδουσα είναι ένα τέρας, δηλαδή είναι η εικόνα όσων παραλύουν τον άνθρωπο: τρόμος, εσωτερικοί δαίμονες, απειλές που μας «πετρώνουν» και μας ακινητοποιούν.
Ο Περσέας δεν την νικά με ωμή δύναμη, αλλά με στρατηγική, αυτοσυγκράτηση και θεϊκή καθοδήγηση.
Αυτό δείχνει πως τα μεγαλύτερα εμπόδια ξεπερνιούνται με νου και μέτρο.
Αυτά είναι τα μεγάλα όπλα του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού: Νους και Μέτρο!
Παράλληλα, ο μύθος μιλά για τη μετάβαση από την αταξία στον πολιτισμό, από το σκοτάδι στο φως, γι’ αυτό και παρέμεινε διαχρονικό σύμβολο της ανθρώπινης προσπάθειας να δαμάσει το τρομακτικό και άγνωστο.
Η Φλωρεντία ως σκηνή του ελληνικού δράματος
Στη Φλωρεντία (και όχι στην Ελλάδα…), η Ελληνική Μυθολογία είναι παντού.
Η πλατεία όπου στέκεται ο Περσέας είναι γεμάτη συμβολισμούς: Εδώ βρίσκεται και το αντίγραφο του Δαβίδ του Μιχαήλ Άγγελου, εδώ η πολιτική εξουσία συνυπήρξε με την καλλιτεχνική υπέρβαση.
Ο Περσέας του Τσελίνι συνομιλεί με τις ευρωπαϊκές πολιτιστικές καταβολές.
Είναι η εικόνα του ανθρώπου που νικά το τέρας, του Λόγου που επικρατεί του χάους, της μορφής που δαμάζει το άμορφο.
Είναι η ίδια η ουσία του ελληνικού Πνεύματος.
Και αυτή η ουσία γίνεται ορατή, χειροπιαστή, σχεδόν απτή μέσα από το μπρούντζο.
Ο ήρωας στέκεται πάνω στο άψυχο σώμα της Μέδουσας ως νικητής και ως φορέας μιας ανώτερης τάξης πραγμάτων.
Η Ελλάδα ως λυδία λίθος του ευρωπαϊκού πολιτισμού
Αν η Αναγέννηση είναι η στιγμή που η Ευρώπη «ξαναγεννιέται», τότε η Ελλάδα είναι η μήτρα αυτής της γέννησης.
Και η Φλωρεντία το αποδεικνύει με τρόπο αδιαμφισβήτητο.
Δεν υπάρχει αναγεννησιακή τέχνη χωρίς ελληνική μυθολογία.
Δεν υπάρχει αναγεννησιακή φιλοσοφία χωρίς τον ελληνικό στοχασμό.
Δεν υπάρχει αναγεννησιακή αισθητική χωρίς το ελληνικό μέτρο.
Ο Περσέας του Τσελίνι είναι η απόδειξη ότι η Ελλάδα είναι το κεντρικό κεφάλαιο της ευρωπαϊκής ιστορικής συνεύρεσης των λαών.
Είναι το θεμέλιό της.
Είναι η λυδία λίθος που καθορίζει τι είναι ωραίο, τι είναι αληθινό, τι είναι άξιο να διασωθεί.
Ένα άγαλμα, μια ήπειρος
Σήμερα, χιλιάδες επισκέπτες στέκονται μπροστά στο έργο, φωτογραφίζουν, θαυμάζουν, προσπερνούν.
Λίγοι όμως συνειδητοποιούν ότι αυτό που αντικρίζουν δεν είναι απλώς ένα αριστούργημα της Αναγέννησης.
Είναι ένας διάλογος δια μέσου των αιώνων.
Είναι η στιγμή που η αρχαία Ελλάδα συναντά τη νεότερη Ευρώπη.
Είναι η απόδειξη ότι, ακόμη και στην καρδιά της Ιταλίας, ακόμη και στην πιο «ευρωπαϊκή» πόλη της Αναγέννησης, το ελληνικό πνεύμα είναι ολοζώντανο ως ανάμνηση και ως ενεργή δύναμη δημιουργίας.
Και ίσως αυτό είναι το πιο συγκλονιστικό στοιχείο: ότι η Ευρώπη, όσο κι αν προχωρά, όσο κι αν μεταβάλλεται, εξακολουθεί να αναγνωρίζει τον εαυτό της μέσα από τα μάτια της Μέδουσας, μέσα από το βλέμμα του Περσέα.
Στην πιάτσα ντέλα Σινιορία.
Στη Φλωρεντία.
Στην Ιταλία.
Στην Ευρώπη μας!-
*****
ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Οι διεθνείς ανακατατάξεις ισχύος και η ελληνική ευκαιρία στην Ανατολική Μεσόγειο
Η μεγάλη παγίδα των δημοψηφισμάτων: Ελλάδα, Βρετανία, Ιταλία
«Κοινωνική πλειοψηφία», η νέα ευφάνταστη επινόηση της Αριστεράς
Η απάτη του υλισμού: Γιατί η επιστήμη δεν έχει λύσει το μυστήριο της συνείδησης
«Λευκές Νύχτες»: Ο Ντοστογιέφσκι απέναντι στη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου
Βοκκάκιος, ο πρώτος Δυτικοευρωπαίος
Ποιος ξεγέλασε τους Τρώες; (Όχι, δεν ήταν ο Οδυσσέας)
Η επιδραστική σκέψη του Γιούργκεν Χάμπερμας στη σημερινή δυτική Δημοκρατία
Όταν ο πόλεμος γίνεται θέαμα: Η νέα, ψηφιακή εποχή της προπαγάνδας
Γιατί η στρατηγική της έντασης δεν γίνεται πολιτικό ρεύμα;
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...