Ασκήσεις κοινής λογικής στην εξωτερική μας πολιτική

Γράφει ο Στάθης Σαραφόπουλος (*)

Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω χωρίς να σας ταλαιπωρήσω με παραπομπές. 

Κατά καιρούς κατηγορούσαν διάφοροι την ελληνική κυβέρνηση για πράγματα που οι ίδιοι ερμηνεύουν σαν επιτυχίες της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. 

Τώρα την κατηγορούν για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ ή του Ισραήλ, πχ γιατί ο Τραμπ και ο Νετανιάχου στήριξαν Ορμπάν.

Πρέπει να καταλάβετε ότι η Ελλάδα δεν είναι αυτοκρατορία. 

Δεν ελέγχει την εξωτερική πολιτική όλων των χωρών του κόσμου. 

Ούτε οι ΗΠΑ δεν είναι σε θέση να κάνουν κάτι τέτοιο.

*****

Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ

Για τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ 

Βρείτε μας και στο tiktok πατώντας ΕΔΩ

*****

Η κάθε χώρα και η κάθε διακυβέρνηση έχει ποικιλία συμφερόντων και κινήτρων. 

Άλλα φανερά, άλλα αφανή. 

Και δεν είναι πάντα όλα σε σύγκλιση.
 

Πχ ο Τραμπ μοιάζει να είναι φίλος της Ρωσίας.
 

Ο Νετανιάχου ουδέτερος.
 

Και βλέπουμε τον Τραμπ να παίρνει τον έλεγχο της Βενεζουέλας, που ήταν σύμμαχος της Ρωσίας. 

Ταυτόχρονα, βλέπουμε να ρημάζει τις Ένοπλες Δυνάμεις του Ιράν, που επίσης είναι σύμμαχος της Ρωσίας και την ενίσχυε στον πόλεμο της Ουκρανίας.

Τα πράγματα δεν είναι απλά. 

Το σίγουρο είναι ότι τα συμφέροντα που μας ενώνουν με ΗΠΑ και Ισραήλ είναι τεράστια και ζωτικής σημασίας.

Με το Ισραήλ, πρώτα απ' όλα, μας ενώνει η αγωνία για την περιοχή μας, εν όψει της επιθετικότητας και επεκτασιμότητας της Τουρκίας.

Με τις ΗΠΑ, πρώτα απ' όλα, μας ενώνει η επιθυμία των ΗΠΑ να ελέγχουν στρατιωτικά την περιοχή και να πουλάνε υδρογονάνθρακες στην Ανατολική Ευρώπη.

Μπορεί να κάνω λάθος, να υπάρχουν ακόμα σημαντικότερα συμφέροντα, αλλά επαρκούν για να επιδιώκουμε να έχουμε τις στενότερες δυνατές σχέσεις με αυτές τις χώρες. 

Επίσης, και οι δύο χώρες είναι πολύ ισχυρές, σε κάθε επίπεδο και μπορούν να μας βοηθάνε, όπως και κάνουν χρόνια τώρα.

Οπότε, ας αφήσουμε κατά μέρους το τι είπε ο Τραμπ ή τι είπε ο Νετανιάχου για τον Ορμπάν και ας κρατήσουμε στο νου την μεγάλη εικόνα. 

Ας κοιτάξουμε να είμαστε χρήσιμοι σύμμαχοι και καλοί φίλοι για το καλό όλων μας, αλλά και της περιοχής μας.

Κάτι παρόμοιο, αλλά από την ανάποδη ισχύει περί Τουρκίας. 

Δεν ελέγχουμε εμείς την κάθε πρωτοβουλία της Τουρκίας. 

Αν η Τουρκία προσπαθεί να πάρει όπλα από κάπου, αν η Τουρκία απειλεί, αν η Τουρκία κάνει κάτι κακό γενικά ή κάτι που μας ζημιώνει, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική είναι λανθασμένη ή υποδεέστερη των περιστάσεων. 

Καθόλου.-

(*) Πηγή: Facebook

*****

ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ

*****

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Οι διεθνείς ανακατατάξεις ισχύος και η ελληνική ευκαιρία στην Ανατολική Μεσόγειο

Η μεγάλη παγίδα των δημοψηφισμάτων: Ελλάδα, Βρετανία, Ιταλία 

«Κοινωνική πλειοψηφία», η νέα ευφάνταστη επινόηση της Αριστεράς

Η απάτη του υλισμού: Γιατί η επιστήμη δεν έχει λύσει το μυστήριο της συνείδησης

«Λευκές Νύχτες»: Ο Ντοστογιέφσκι απέναντι στη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου

Βοκκάκιος, ο πρώτος Δυτικοευρωπαίος

Ποιος ξεγέλασε τους Τρώες; (Όχι, δεν ήταν ο Οδυσσέας)

Η επιδραστική σκέψη του Γιούργκεν Χάμπερμας στη σημερινή δυτική Δημοκρατία

Όταν ο πόλεμος γίνεται θέαμα: Η νέα, ψηφιακή εποχή της προπαγάνδας

Γιατί η στρατηγική της έντασης δεν γίνεται πολιτικό ρεύμα;