Γράφει ο Διαμαντής Σεϊτανίδης
«Πώς την ανέχονται αυτή την Κωνσταντοπούλου;», με ρωτούν πολλοί.
«Γιατί η κεντροδεξιά δεν απαντά όπως πρέπει στις προσβολές, τις ύβρεις, την τοξικότητα και τα ψεύδη των αντιπάλων της;».
«Γιατί η κυβέρνηση αφήνει τεράστιο χώρο στο δημόσιο διάλογο να την υβρίζουν, να τη λοιδορούν, να την συκοφαντούν και να τη λασπώνουν; Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν αξιοπρέπεια; Δεν έχουν οικογένειες; Δεν πρέπει να απαντούν στα ίσια στις λάσπες που εκτοξεύονται εναντίον τους;»
Αυτά, και άλλα πολλά ερωτήματα μού υποβάλλουν φίλοι και γνωστοί στον ωκεανό των social media, εξ αφορμής των αναρτήσεων της Εποπτείας.
Εγώ, πάλι, μπορώ να μιλήσω μόνο για τον εαυτό μου και τους λέω ότι έχω πάρει την απόφαση να απαντώ στον καθένα ανάλογα με το ύφος το δικό του.
Όποιος διαφωνεί κόσμια, πολιτισμένα, με ευπρέπεια, του απαντώ στο ίδιο ύφος.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
Βρείτε μας και στο tiktok πατώντας ΕΔΩ
*****
Όποιος νομίζει ότι με τη βρισιά, με την προσβολή, με άθλια υπονοούμενα και με προσπάθεια ηθικής μου καταρράκωσης, μόνο και μόνο γιατί οι απόψεις μου δεν του αρέσουν, θα με εκφοβίσει και θα με κάνει να σταματήσω, θα πρέπει να είναι έτοιμος να υποστεί τα επίχειρα της αφροσύνης του.
Κάπου εδώ αναδύεται η έννοια της περίφημης «αστικής ευγένειας».
Δηλαδή η αντίληψη ότι δεν είμαστε σαν τα ρετάλια πού εμέσσουν προς εμάς, απλώς γιατί δεν μπορούν να κάνουν τίποτε άλλο.
«Δεν είμαστε ίδιοι», είναι το γνωστό μότο.
Έτσι, ο δημόσιος λόγος μας (πολιτικών, δημοσιογράφων, παραγόντων του δημόσιου βίου) κινείται σάν ένα εκκρεμές, που στη μια του άκρη έχει την αστική ευγένεια και την απόφαση του Ιησού να γυρίσει το άλλο μάγουλο σ’ εκείνον που τον χαστούκισε, και στην άλλη άκρη έχει την φράση που είπε κάποτε ο Γεώργιος Παπανδρέου: «Τρομοκρατήσατε τους τρομοκράτες».
Πάνω σε αυτό το εκκρεμές κινούμαστε όλοι, όσοι αποφασίζουμε να λέμε ελεύθερα τη γνώμη μας στο διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και συνεπώς είμαστε εκτεθειμένοι στον οποιονδήποτε αδυνατεί να απαντήσει με επιχειρήματα και αντίθετες θέσεις, και έτσι εκτρέπεται σε αλητήριες συμπεριφορές, που χαρακτηρίζουν τον ίδιο και τους ομοίους του.
Φυσικά, η αστική ευγένεια δεν είναι προνόμιο των αστών.
Υπάρχει έμφυτη, και καλλιεργημένη από το περιβάλλον τους, σε πολίτες κάθε κοινωνικού στρώματος, σε πόλεις και χωριά, σε βίλες και φτωχόσπιτα.
Τα έχει πει ο Μπαλζάκ αυτά, στην «Ευγενία Γκραντέ» του (φωτο), ο Φλωμπέρ στη «μαντάμ Μποβαρύ», ακόμα και ο μέγας Ουγκό στους ανεπανάληπτους «Αθλίους» του.
Η αστική ευγένεια είναι δώρο σε κάθε άνθρωπο, μόνο που κάποιοι αρνούνται -ή δεν τους επιτρέπεται...- από τα μικράτα τους να το λάβουν.
Αυτό δεν σημαίνει ότι θα τους δικαιολογούμε, ή θα τους ανεχόμαστε.
Πράγματι, δεν είμαστε ίδιοι.
Δεν περιφρονούμε τους θεσμούς.
Δεν τραμπουκίζουμε πολιτικούς μας αντιπάλους ή όσους διαφωνούν μαζί μας, αλίμονο.
Όμως, δεν μπορούμε να είμαστε αμέτοχοι, ούτε ψύχραιμοι απέναντι στη λάσπη, την ύβρη, την ασύνορη επίθεση στο σκληρό πυρήνα της προσωπικότητάς μας, στην προσβολή της οικογένειάς μας, των Αρχών και των ιδανικών μας
Δεν έχουμε δικαίωμα να μένουμε αδιάφοροι στην εξαθλίωση και την εκπόρνευση του δημόσιου λόγου.
Η αστική ευγένεια δεν είναι αδυναμία.
Είναι ένδειξη πολιτισμού.
Και όπως η δημοκρατία μας, έτσι και ο πολιτισμός μας, οφείλει να μάχεται και όχι να είναι παράλυτος.
Το είχε πει έξοχα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974: «Πιστεύουμε σε μια δημοκρατία μαχόμενη, όχι παράλυτη».
Το ίδιο ισχύει για την αστική μας ευγένεια.
Είναι μαχόμενη, όχι παράλυτη.
Κι όταν απαντώ σε υβριστές και λασπολόγους όπως τους αξίζει, όχι μόνο δεν απαρνιέμαι την αστική μου ευγένεια, αλλά αντίθετα την θωρακίζω.
Βάζω όρια στην προσβολή της.
Δημιουργώ μια στρατηγική αποτροπής.
Φυσικά μέσα στη Βουλή, με το κοινοβουλευτικό έκτρωμα που λέγεται Ζωή Κωνσταντοπούλου, είναι δύσκολο να εφαρμοστεί μια τέτοια μέθοδος, διότι υπάρχει ο κανονισμός του Κοινοβουλίου, που θέτει αυστηρούς κανόνες.
Ωστόσο η μάχη δίνεται, και πρέπει να συνεχίσει να δίνεται.
Έως ότου καταλάβουν όλοι ότι ο δημόσιος διάλογος είναι άλλο πράγμα από το δημόσιο ψυχιατρείο.
Και για να συμβεί αυτό νομίζω ότι πρέπει να τους το εξηγήσουμε στη γλώσσα που καταλαβαίνουν.
Έτσι προασπίζεται η αστική ευγένεια και διαφυλάσσεται από την προσπάθεια πολλών να την πετροβολήσουν.
Δεν είμαστε ίδιοι με τους υβριστές μας, αλλά δεν είμαστε και παράλυτοι.
Δίνουμε μάχες καθημερινά, με όρους νίκης και επικράτησης μας.
Χωρίς να εκχωρούμε ούτε ένα κόκκο από την αστική μας ευγένεια.-
*****
ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Οι διεθνείς ανακατατάξεις ισχύος και η ελληνική ευκαιρία στην Ανατολική Μεσόγειο
Η μεγάλη παγίδα των δημοψηφισμάτων: Ελλάδα, Βρετανία, Ιταλία
«Κοινωνική πλειοψηφία», η νέα ευφάνταστη επινόηση της Αριστεράς
Η απάτη του υλισμού: Γιατί η επιστήμη δεν έχει λύσει το μυστήριο της συνείδησης
«Λευκές Νύχτες»: Ο Ντοστογιέφσκι απέναντι στη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου
Βοκκάκιος, ο πρώτος Δυτικοευρωπαίος
Ποιος ξεγέλασε τους Τρώες; (Όχι, δεν ήταν ο Οδυσσέας)
Η επιδραστική σκέψη του Γιούργκεν Χάμπερμας στη σημερινή δυτική Δημοκρατία
Όταν ο πόλεμος γίνεται θέαμα: Η νέα, ψηφιακή εποχή της προπαγάνδας
Γιατί η στρατηγική της έντασης δεν γίνεται πολιτικό ρεύμα;
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...