Γράφει ο Διαμαντής Σεϊτανίδης
Πάντοτε διασκέδαζα με το ΚΚΕ, που ποτέ δεν κατάφερε να ξεπεράσει σε βουλευτικές εκλογές το 10%, κι όμως πάντοτε μιλούσε και μιλάει «για το λαό», «με το λαό», «εξ ονόματος του λαού», σαν να είναι ο αυθεντικός εκφραστής του και σαν να έχει την εντολή του.
Αυτός ο πολιτικός παραλογισμός, που πολύ συχνά άγγιζε τα όρια του κωμικού, φαίνεται ότι έχει εξαπλωθεί και στην υπόλοιπη αριστερή αντιπολίτευση, η οποία (επίσης καταγράφοντας μονοψήφια ποσοστά), ανακάλυψε μια καινούργια έννοια, εντελώς δική της, απροσδιόριστη και πλήρως νεφελώδη.
Την περίφημη «κοινωνική πλειοψηφία».
Τι ακριβώς σημαίνει κοινωνική πλειοψηφία, κανένα από τα στελέχη της Αριστεράς δεν έχει μπει στον κόπο να μας ενημερώσει.
Διότι στην κοινοβουλευτική δημοκρατία υπάρχει η πλειοψηφία στην κάλπη και η κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
Βρείτε μας και στο tiktok πατώντας ΕΔΩ
*****
«Κοινωνική» πλειοψηφία δεν υπάρχει ούτε στο Σύνταγμα, ούτε στον Κανονισμό της Βουλής, ούτε υπήρχε στο πολιτικό μας λεξιλόγιο πριν τον επινοήσει η ποικιλώνυμη Αριστερά, προσπαθώντας να δείξει ότι δήθεν «εκφράζει τους περισσότερους στην κοινωνία», όχι όμως τους περισσότερους στην κάλπη ή στη Βουλή.
Ας επιχειρήσουμε μια βουτιά στον πολιτικό παραλογισμό της Αριστεράς, που αντί να σκύψει πάνω στο διαχρονικό πολιτικό της πρόβλημα, δηλαδή στην παντελή αδυναμία της να πείσει ευρύτερες δεξαμενές της κοινωνίας, και έτσι να κερδίσει την ψήφο τους, αντ’ αυτού επινοεί ανούσιους όρους, ανύπαρκτες έννοιες, φανταστικές και πλήρως εξωπραγματικές πλειοψηφίες, και μάλιστα χωρίς καν να έχει διαβάσει έναν μεγάλο του σύγχρονου θεάτρου, τον Ιταλό Λουίτζι Πιραντέλο, που έγραψε το πασίγνωστο θεατρικό έργο «Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε».
Δυστυχώς για την Αριστερά, όσο και αν νομίζει ότι είναι έτσι, πεισματικά η πραγματικότητα πάντοτε θα την διαψεύδει.
Όχι!
Δεν είναι έτσι!
Γιατί στη Δημοκρατία, τη δυτική Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, την οποία η Αριστερά με περιφρόνηση αποκαλεί «αστική» (λες και υπάρχει κι άλλη…), το πώς διαμορφώνονται οι πλειοψηφίες είναι πολύ συγκεκριμένο, μετρήσιμο, μη αμφισβητούμενο.
Οι πλειοψηφίες διαμορφώνονται στις κάλπες και στην αποτύπωσή τους στη σύνθεση του Κοινοβουλίου, και όχι στην απελπισμένη φαντασία της Αριστεράς, που νομίζει ότι υπάρχει μια «άλλη» κοινωνία, κρυφή, αόρατη, υπερβατική, και την οποία η Αριστερά εκφράζει ετσιθελικά και χωρίς κανείς να της το αναθέσει.
Ο κούφιος κι ανεδαφικός πατερναλισμός μια κοσμοθεωρίας που είναι απόλυτα πεπεισμένη ότι κατέχει την αδιαμφισβήτητη αλήθεια, κι άρα δεν χρειάζεται την εντολή κανενός για να εκπροσωπήσει μια δική της εκδοχή του «λαού», μια δική της αντίληψη της «κοινωνίας», κι άρα διαθέτει ελέω Θεού την «κοινωνική πλειοψηφία».
Σαν τους ανεμόμυλους του Δον Κιχώτη η Αριστερά, αντί να προσπαθήσει να διαπιστώσει πού πρέπει να βελτιωθεί, ώστε να γίνει πιο πειστική και να κερδίσει την πλειοψηφία των πολιτών στις κάλπες, επαναπαύεται στην πολυαγαπημένη της αρχή της ήσσονος προσπάθειας και παρηγορεί τον εαυτό της ότι μπορεί στις ελεύθερες εκλογές να είναι μονίμως μειοψηφία, αλλά στο όνειρο της εκφράζει αυτή τη νέα έννοια της «κοινωνικής πλειοψηφίας», όπως το ΚΚΕ εμφανίζεται ως δήθεν «εκπρόσωπος των εργαζομένων» χωρίς ποτέ αυτοί να του έχουν δώσει παρόμοια εντολή.
Το φαινόμενο δεν είναι τωρινό.
Πάντοτε η Αριστερά, τουλάχιστον από την μεταπολίτευση και μετά, είχε μια προβληματική σχέση με τις επιθυμίες της κοινωνίας.
Η Ελλάδα αυξάνει αργά αλλά σταθερά το βιοτικό της επίπεδο τις τελευταίες δεκαετίες, με ένα θλιβερό διάλειμμα, κατά το οποίο προσωρινά ζητήθηκε από την Αριστερά να κάνει πράξη κάποια, έστω, κομμάτια όσων με βεβαιότητα και χωρίς καμία διάθεση αμφισβήτησης έλεγε ότι πρέπει να γίνουν στη χώρα μας.
Οι πάντες γνωρίζουν ότι σε αυτή την αποστολή της η Αριστερά απέτυχε οικτρά και βέβαια η κοινωνία της ξαναγύρισε την πλάτη όπως έκανε όλα τα προηγούμενα χρόνια.
Όσες καινούργιες ορολογίες και αν ανακαλύψουν τα ευφάνταστα στελέχη της Αριστεράς, όπως έκαναν με την επινόηση της λεγόμενης «κοινωνικής πλειοψηφίας», η πραγματικότητα για αυτούς δεν αλλάζει.
Ήταν, είναι ακόμα και θα παραμείνουν μειοψηφία στο λαό.-
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Αρχίζει η μεγάλη μάχη Ορθολογισμού - λαϊκισμού με φόντο τις εκλογές του 2027 (video)
Ήρθε η ώρα να χτυπήσουμε την πολιτική ισχύ του λαϊκισμού
Ελλάδα, Τουρκία και η σιωπηλή γλώσσα της ισχύος
Όμηρος, η ερώτηση που ο Ελληνισμός δεν έχει απαντήσει ακόμα
Κικέρων, ο διανοητής που συνέδεσε την πολιτική με τη φιλοσοφία
Η πρόταση Μητσοτάκη για το Σύνταγμα: Λιγότερη αυθαιρεσία, περισσότερη λογοδοσία
Όποιος σπέρνει κοινωνική οργή, θερίζει γιγάντωση της Ακροδεξιά
Ο Αριστοτέλης και η τέχνη τού να ζούμε καλά
Θλιβερός εμποράκος ενός κίβδηλου ψευτοπατριωτισμού
Κατίνα Παξινού, η απόλυτη τραγωδός
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...