Γράφει ο Διαμαντής Σεϊτανίδης
Η νέα παρέμβαση του Α. Σαμαρά για τις συμφωνίες υδρογονανθράκων με τη Chevron και την ExxonMobil,επιβεβαιώνει περισσότερο τη δική του πολιτική ανεπάρκεια, παρά οποιαδήποτε ουσιαστική αδυναμία της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Η εικόνα είναι σαφής: την ώρα που η Ελλάδα πετυχαίνει την είσοδο αμερικανικών ενεργειακών κολοσσών στο πρόγραμμα ερευνών νοτίως της Κρήτης, εξέλιξη με ξεκάθαρη γεωπολιτική βαρύτητα, ο Σαμαράς επιλέγει να πλήξει την εθνική πολιτική της χώρας με κούφιους ισχυρισμούς, με ανυπόστατες ερμηνείες νομικών ρητρών, παρουσιάζοντάς τες περίπου ως «εκχώρηση κυριαρχίας».
Πρόκειται για έναν ισχυρισμό που όχι μόνο δεν τεκμηριώνεται, αλλά αποδομείται εύκολα από τα ίδια τα δεδομένα των συμβάσεων.
Οι ρήτρες που επικαλείται ο Α.Σαμαράς αφορούν προβλέψεις διασφάλισης του Δημοσίου σε περίπτωση μελλοντικών οριοθετήσεων, μια απολύτως συνήθης πρακτική σε διεθνείς ενεργειακές συμβάσεις.
Δεν συνιστούν παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, αντίθετα συνιστούν νομική θωράκιση του ελληνικού κράτους.
Όπως επισημάνθηκε και από κυβερνητικές πηγές, «κυριαρχικά δικαιώματα δεν χάνονται μέσω συμφωνιών με ιδιωτικές εταιρείες».
Το αντίθετο: ενισχύονται όταν η παρουσία μεγάλων διεθνών παικτών λειτουργεί ως έμπρακτη αναγνώριση των ελληνικών θέσεων.
Η πραγματικότητα είναι ότι η συμφωνία με τη Chevron, σε σύμπραξη με τη HelleniQ Energy, επιβεβαιώνει στην πράξη τη μέση γραμμή Ελλάδας– Λιβύης, ενισχύει το γεωπολιτικό αποτύπωμα της χώρας και δημιουργεί επενδυτικές και δημοσιονομικές προοπτικές.
Η στρατηγική στόχευση είναι προφανής: η Ελλάδα καθίσταται ενεργειακός παίκτης στην Ανατολική Μεσόγειο, με αμερικανική σφραγίδα.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για ΟΛΑ τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
*****
Σε αυτό το πλαίσιο, η κριτική Σαμαρά μοιάζει περισσότερο με πολιτικό πυροτέχνημα παρά με σοβαρή παρέμβαση.
Ο πρώην πρωθυπουργός επιλέγει να υιοθετήσει μια ρητορική πλήρως ανεδαφική, επαναφέροντας τη γνωστή γραμμή περί «ήρεμων νερών» και αφήνοντας ανυπόστατες αιχμές περί υποχωρήσεων.
Ωστόσο, οι ίδιες οι εξελίξεις τον διαψεύδουν.
Οι τεχνικές επιτροπές για οριοθέτηση με τη Λιβύη προχωρούν, η μερική οριοθέτηση με την Αίγυπτο αποτελεί δεδομένο, και η διεθνής εμπλοκή των ΗΠΑ ενισχύει τη θέση της Ελλάδας αντί να την αποδυναμώνει.
Εκεί όμως που οι ισχυρισμοί Σαμαρά στρέφονται εναντίον του… ιδίου, είναι ότι αφήνει υπονοούμενα εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων σε μια σύμβαση που στο μεγάλο μέρος της διαπραγματεύτηκε ο σημερινός υπουργός Ενέργειας Σταύρος Παπασταύρου, άλλοτε «δεξί χέρι» του Α. Σαμαρά, για τον οποίο παλαιότερα ο Μεσσήνιος είχε πει «μακάρι να είχαμε δέκα Παπασταύρου».
Ακριβώς όπως συνέβη με τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη: Ως το 2023 ο Α. Σαμαράς ήταν διαπρύσιος υποστηρικτής του πρωθυπουργού, αλλά όταν ο τελευταίος δεν τον έκανε Πρόεδρο Δημοκρατίας ή Επίτροπο στην Ευρωπαϊκή Ένωση… ξαφνικά ανακάλυψε ότι «ο Μητσοτάκης είναι το χάος».
Αντίστοιχα, στο ζήτημα της ηλεκτρικής διασύνδεσης Κρήτης– Κύπρου, η κυβέρνηση παρέπεμψε στην επίσημη ανακοίνωση του ΑΔΜΗΕ, σύμφωνα με την οποία οι εργασίες του πλοίου ολοκληρώθηκαν κανονικά στα διεθνή ύδατα μεταξύ Κάσου και Καρπάθου.
Η επίκληση δηλώσεων τρίτων δεν αρκεί για να ανατραπεί μια τεκμηριωμένη ενημέρωση του ίδιου του φορέα υλοποίησης του έργου.
Η απάντηση του πρωθυπουργού στο υπουργικό συμβούλιο κινήθηκε σε αυτό το μήκος κύματος: θεσμική, σαφής, χωρίς δραματοποίηση.
Και αυτή ακριβώς η ψυχραιμία αναδεικνύει τη διαφορά πολιτικού μεγέθους.
Ο κ. Μητσοτάκης επιλέγει να επενδύει σε στρατηγικές συμμαχίες και σε απτά αποτελέσματα, ενώ ο κ. Σαμαράς ανακυκλώνει υποψίες και προκαλεί θόρυβο πάνω σε ένα εθνικό θέμα. Όπως έκανε και την περίοδο 1991-1993, όταν από δική του υπαιτιότητα υπήρξε αναφορά σε επίσημο ευρωπαϊκό έγγραφο του κρατιδίου στα βόρεια σύνορά μας με το όνομα «»Δημοκρατία της Μακεδονίας» και μετά, εμφανιζόταν ως δήθεν υπερασπιστής του ονόματος της Μακεδονίας.
Αστειότητες...
Η δε προσπάθεια να εμφανιστεί η διαφοροποίηση Σαμαρά ως «ρήγμα» ή «πολιτικός σεισμός» είναι καταγέλαστη.
Η κυβερνητική πλειοψηφία παραμένει αρραγής, οι συμφωνίες προχωρούν προς κύρωση, και το διεθνές ενδιαφέρον για την ελληνική ΑΟΖ ενισχύεται.
Εάν ο στόχος του πρώην πρωθυπουργού ήταν να πλήξει πολιτικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη, το αποτέλεσμα μέχρι στιγμής είναι μάλλον το αντίθετο: η κυβέρνηση εμφανίζεται να υπερασπίζεται με αυτοπεποίθηση μια στρατηγική που ήδη αποδίδει καρπούς.
Στην ουσία, η παρέμβαση Σαμαρά αναδεικνύει τη δική του πολιτική ανεπάρκεια να επηρεάσει έστω και κατά τι τις εξελίξεις.
Χωρίς θεσμικό ρόλο, χωρίς εναλλακτικό σχέδιο και χωρίς ευρεία απήχηση, περιορίζεται σε ρητορικές κορώνες που δεν μεταφράζονται σε πολιτικό γεγονός.
Η συζήτηση περί «εκχώρησης» δεν αντέχει σε σοβαρή νομική ή διπλωματική ανάλυση.
Αντιθέτως, η κυβέρνηση επιδιώκει να μετατρέψει την ενεργειακή πολιτική σε πυλώνα εθνικής ισχύος: επενδύσεις, διεθνείς συμμαχίες, θεσμική θωράκιση.
Η εμπλοκή αμερικανικών κολοσσών λειτουργεί ως γεωπολιτικό πολλαπλασιαστής ισχύος.
Τελικά, η σύγκρουση αυτή περισσότερο επιβεβαιώνει τη στρατηγική πρωτοβουλία του Μεγάρου Μαξίμου παρά την αποδυναμώνει.
Ο Α. Σαμαράς επιχειρεί να πλήξει τον πρωθυπουργό, αλλά το πολιτικό βεληνεκές της παρέμβασής του αδυνατεί πλήρως να διαταράξει την πορεία μιας κυβέρνησης που κινείται με σαφή προσανατολισμό και διεθνή ερείσματα.
Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι καθαρή: η Ελλάδα προχωρά σε ενεργειακές και γεωπολιτικές επιλογές υψηλού ρίσκου αλλά και υψηλής απόδοσης, και η κυβέρνηση υπερασπίζεται αυτές τις επιλογές με θεσμική σοβαρότητα.
Η κριτική, όταν δεν συνοδεύεται από τεκμηριωμένη εναλλακτική, παραμένει απλώς θόρυβος κι εκθέτει για ακόμα μια φορά, την πολλοστή, έναν πολιτικό του χθες, που μετράει τη σκιά του μόνο τα δειλινά…-
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Ποιοι είναι οι πραγματικοί εχθροί του Κυριάκου Μητσοτάκη;
Η μοναξιά του φιλελευθερισμού στην εποχή των άκρων
Η Ελλάδα από το Grexit στο Eurogroup
Το Ισραήλ πολλοί εμίσησαν, τα όπλα του, όμως, όχι...
Ερνέστος Τσίλλερ, ο μεγάλος αρχιτέκτων που πέθανε πάμπτωχος
Μήπως φθάνουμε στο τέλος του ελεύθερου κόσμου;
Στο μυαλό ενός «αντισυστημικού»
Μπορεί η Ουκρανία να γλιτώσει από μιαν άδικη «ειρήνη»;
Η τραγωδία των Τεμπών και η πολιτική της εκμετάλλευση
Ο φθόνος στην πολιτική είναι το πραγματικά μεγάλο όπλο του λαϊκισμού
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...