Γράφει ο Διαμαντής Σεϊτανίδης
Για περισσότερα από τέσσερις δεκαετίες, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν έχει επιβάλει ένα καθεστώς ελέγχου, πειθαναγκασμού και κοινωνικής καταπίεσης που δεν γνωρίζει σύνορα, ηλικίες ή τάξεις.
Το «καθήκον» του πολίτη για το Ιράν εδώ και πολλά χρόνια δεν ήταν να ζήσει, αλλά να υπακούει.
Την ίδια ώρα που o κόσμος στον υπόλοιπο πλανήτη προχωρεί, δημιουργεί, ερωτεύεται και ελευθερώνεται, εκατομμύρια άνθρωποι μέσα στο Ιράν βρίσκονται παγιδευμένοι σε έναν βρόγχο υποταγής.
Αλλά κάτι ριζικά άλλαξε. Κάτι που ξεπερνά τα σύνορα των δυτικών αναλύσεων και των διπλωματικών αναφορών.
Οι άνθρωποι στο Ιράν σηκώνουν το κεφάλι τους, και δεν είναι μόνο μια πλατιά κοινωνική διαμαρτυρία.
Είναι μια πολιτισμική επανάσταση εξανθρωπισμού.
Τις τελευταίες μέρες, χιλιάδες άνθρωποι (κυρίως νέοι, γυναίκες και άντρες αποφασισμένοι να μην επιστρέψουν στην υποταγή) κατεβαίνουν στους δρόμους της Τεχεράνης, της Μασχάντ και άλλων πόλεων του Ιράν με ένα ξεκάθαρο αίτημα: τέλος στην θεοκρατική καταπίεση και στον αυταρχισμό που έχει αποτελειώσει την κοινωνία.
Αυτό που βλέπουμε είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια σειρά από πορείες.
Είναι η συνέχεια ενός κινήματος που ξεκίνησε πριν από χρόνια, με ένα σύνθημα που έγινε σημείο αναφοράς: «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» και δεν είναι τυχαίο ότι άντλησε δύναμη από τα τραγικά γεγονότα γύρω από τον θάνατο της Mahsa (Jina) Amini, μιας νέας γυναίκας που συνελήφθη για παραβίαση του ενδυματολογικού κώδικα και άφησε την τελευταία της πνοή ενώ βρισκόταν υπό κράτηση.
Οι διαδηλωτές έχουν υπερβεί πλέον κατά πολύ μεμονωμένα αιτήματα για αλλαγές επιμέρους νόμων. Τώρα ζητούν το τέλος ενός συστήματος που θεωρείται από πολλούς τόσο δυστοπικό όσο και ο ίδιος ο χρόνος που έχει διαρκέσει.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για ΟΛΑ τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
*****
Η πολιτεία τρόμου που πνίγει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Η αντίδραση του καθεστώτος ήταν αμείλικτη και δείχνει πώς λειτουργεί μια εξουσία που έχει κυριεύσει τους θεσμούς, την δικαιοσύνη και τον δημόσιο βίο.
Οι αρχές, σύμφωνα με ανεξάρτητες οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έχουν εντείνει την καταστολή με ένα ιδιότυπο «Σχέδιο Noor» που περιλαμβάνει αυστηρή επιτήρηση και καταγραφή γυναικών που δεν φορούν υποχρεωτική μαντίλα, ακόμα και με drones, κατάσχεση οχημάτων, φυλακίσεις, φορτικές ποινές και βασανιστήρια,
στρατιωτικές τακτικές κατά των διαδηλωτών, χρήση θανατικής ποινής και εκτελέσεων κατά αντιφρονούντων.
Αν όλο αυτό σας ακούγεται βαρύ, πράγματι είναι.
Και είναι βαρύτερο ακόμα όταν συνειδητοποιεί κανείς ότι αυτές οι πρακτικές εφαρμόζονται εν μέσω ειρηνικών διαμαρτυριών, με τη βία να επιχειρεί να πνίξει όχι ένα μεμονωμένο κίνημα αλλά ολόκληρη την κοινωνική ύπαρξη.
Η ατιμωρησία είναι τόσο πλήρης που συνεχείς εκθέσεις, συμπεριλαμβανομένων αναφορών του ΟΗΕ, έχουν καταγράψει εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας κατά της ιρανικής κυβέρνησης στη διάρκεια καταστολών: δολοφονίες, βασανιστήρια, ακόμα και σεξουαλικής φύσης κακοποιήσεις, χωρίς να υπάρξει ουσιαστική δικαστική απάντηση.
Οι γυναίκες δεν είναι αντικείμενα. Είναι άνθρωποι που διεκδικούν ελευθερία
Σε διάστημα μεγαλύτερο από μία δεκαετία το Ιράν έχει εφαρμόσει ένα νομοθετικό πλέγμα που ουσιαστικά μετατρέπει τη ζωή των γυναικών σε έναν αέναο έλεγχο του σώματος και της συμπεριφοράς τους.
Η υποχρεωτική χρήση χιτζάμπ και οι κανονισμοί «αγνότητας» δεν είναι απλώς αναχρονιστικές απαιτήσεις.
Είναι εργαλεία πολιτικού ελέγχου, ατομικού εξευτελισμού και κοινωνικής υποτέλειας.
Ακτιβίστριες όπως η Ζαχρά Ταμπαρί έχουν βρεθεί στο στόχαστρο με απειλή εκτέλεσης, προκαλώντας διεθνή κινητοποίηση και εκκλήσεις από γυναίκες ηγέτιδες σε όλον τον κόσμο να σταθούν στο πλευρό του λαού του Ιράν.
Αλλά αυτό που ξεκίνησε από τη Μαχσά Αμινί δεν είναι ένα στιγμιαίο ξέσπασμα θυμού, είναι κοινωνική ρήξη.
Κάθε διαδήλωση, κάθε πανό που ζητά «ζωή και ελευθερία», είναι μια ισχυρή δήλωση αυτοδιάθεσης ενάντια σε ένα καθεστώς που για χρόνια θεωρούσε ότι ο άνθρωπος, και ειδικά η γυναίκα, ήταν ένα αντικείμενο ελέγχου, τιμωρίας και πειθάρχησης.
Το εκρηκτικό μείγμα καταπίεσης, νεολαίας και τεχνολογίας
Οι διαδηλώσεις δεν είναι αναπτύσσονται, πλεόν, μόνο στα στενά των πόλεων.
Είναι παγκοσμίως συνδεδεμένες με ψηφιακές κοινότητες, υποστηρίζονται από δίκτυα που χρησιμοποιούν τεχνολογίες για να παρακάμπτουν την κρατική λογοκρισία και την κατάσχεση πληροφοριών.
Ταυτόχρονα, νέες γενιές Ιρανών πολιτών, με πολύ διαφορετικό τρόπο σκέψης από τις προηγούμενες γενιές μουλάδων και θεοκρατικής ηγεσίας, βλέπουν την ελευθερία όχι ως πολυτέλεια αλλά ως αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα.
Αυτό το χάσμα ανάμεσα σε μια ζωντανή, νεανική κοινωνία και μια στατική, αυταρχική ηγεσία είναι που κάνει τη σύγκρουση τόσο φλεγόμενη για τη ζωή, για την αξιοπρέπεια, για την ελευθερία.
Μάχη χωρίς τελεσίγραφα
Ο κόσμος στους δρόμους του Ιράν ζητεί, απαιτεί για να το πούμε πιο σωστά, το τέλος ενός αυταρχικού πολιτικού συστήματος που έχει υποβιβάσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια στο κατώτερο επίπεδο.
Η μάχη είναι βαθιά, ατομική και πολιτισμική.
Δεν αφορά μόνο σε μια χώρα, αφορά στην επιδίωξη του ανθρώπου να ζει ελεύθερα, πουθενά να μην θεωρείται δεύτερης κατηγορίας.
Αν σε κάτι αξίζει ολόκληρος ο κόσμος να σταθεί στο πλευρό των Ιρανών σήμερα, είναι γιατί αυτή η μάχη, πάνω από όλα, είναι για την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Και όταν άνθρωποι, γυναίκες, άντρες, νεολαία, λένε «αρκετά» μετά από χρόνια σκλαβιάς, η φωνή τους δεν μπορεί να αποσιωπηθεί, ούτε να υποχωρήσει μπροστά σε πυρά, εκτελέσεις ή drones στον ουρανό.
Η ελευθερία δεν μπορεί πια να περιμένει!
Γιατί για τους ανθρώπους σε αυτές τις πλατείες, την έχουν ήδη χάσει κάθε μέρα που ζουν κάτω από την καταπίεση.-
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Ποιοι είναι οι πραγματικοί εχθροί του Κυριάκου Μητσοτάκη;
Η μοναξιά του φιλελευθερισμού στην εποχή των άκρων
Η Ελλάδα από το Grexit στο Eurogroup
Το Ισραήλ πολλοί εμίσησαν, τα όπλα του, όμως, όχι...
Ερνέστος Τσίλλερ, ο μεγάλος αρχιτέκτων που πέθανε πάμπτωχος
Μήπως φθάνουμε στο τέλος του ελεύθερου κόσμου;
Στο μυαλό ενός «αντισυστημικού»
Μπορεί η Ουκρανία να γλιτώσει από μιαν άδικη «ειρήνη»;
Η τραγωδία των Τεμπών και η πολιτική της εκμετάλλευση
Ο φθόνος στην πολιτική είναι το πραγματικά μεγάλο όπλο του λαϊκισμού
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...