Από τη στήλη Leaders του Economist
Έχει άραγε περάσει η στιγμή μέγιστου διπλωματικού κινδύνου για την Ουκρανία;
Έτσι φαίνεται, τουλάχιστον προς το παρόν.
Μια εβδομάδα μετά τη διαρροή ενός σχεδίου «συνθηκολόγησης» 28 σημείων, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, οι Ρεπουμπλικανοί της Γερουσίας και Ευρωπαίοι ηγέτες κατάφεραν να πάρουν τον έλεγχο της κατάστασης.
Στόχος τους είναι να προστατεύσουν την Ουκρανία στις συνομιλίες αν και, δεδομένου ότι μιλάμε για την «Trumpland», τον «κόσμο του Τραμπ», κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος ότι θα καταφέρουν να σταματήσουν τα πιο επιζήμια στοιχεία του σχεδίου.
Κι ακόμη κι αν το επιτύχουν, οι επιλογές που έχουν μπροστά τους η Ουκρανία και οι Ευρωπαίοι υποστηρικτές της θα γίνουν μόνο δυσκολότερες.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για ΟΛΑ τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
*****
Το αρχικό σχέδιο προσποιούνταν ότι στόχευε στην ειρήνη, αλλά στην πραγματικότητα άνοιγε τον δρόμο για τον επόμενο πόλεμο: περιόριζε την ικανότητα της Ουκρανίας να αμυνθεί, επιβράβευε την επιθετικότητα του Βλαντιμίρ Πούτιν και προέβλεπε άρση κυρώσεων και επενδύσεις που θα παρείχαν στη Ρωσία τα χρήματα για να επανεξοπλιστεί.
Το σχέδιο υποσχόταν ότι μια μελλοντική ρωσική επίθεση θα αντιμετωπιζόταν με «αποφασιστική, συντονισμένη στρατιωτική αντίδραση», αλλά χωρίς λεπτομέρειες και η προοπτική ο Ντόναλντ Τραμπ, ή οποιοσδήποτε Αμερικανός πρόεδρος, να έρθει αντιμέτωπος με μια πυρηνικά οπλισμένη Ρωσία για χάρη της Ουκρανίας δεν είναι ρεαλιστική.
Οι συνομιλίες συνεχίζονται. Ενθαρρυντικό είναι ότι οι Αμερικανοί χαλάρωσαν την προθεσμία της Ημέρας των Ευχαριστιών και απομακρύνθηκαν από την απειλή ότι θα στερήσουν από την Ουκρανία αμερικανικές πληροφορίες και όπλα, αν ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι δεν υπογράψει συμφωνία.
Ο κ. Ζελένσκι και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί του πέτυχαν επίσης ορισμένες παραχωρήσεις.
Όμως απομένουν πολλά να διαπραγματευτούν, και κάθε βήμα προς μια συμφωνία που θα μπορούσε να προσφέρει στην Ουκρανία τη βάση για ένα ασφαλές μέλλον θα προκαλεί, ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, νέες αντιδράσεις από τη Ρωσία.
Αν δεν μπορεί να διαμορφωθεί ένα σχέδιο αποδεκτό και από τις δύο πλευρές, ακόμη και υπό αμερικανική πίεση, τότε οι μάχες θα συνεχιστούν.
Πώς λοιπόν θα τελειώσει ο πόλεμος; O Economist έχει υποστηρίξει εδώ και καιρό ότι, για την Ουκρανία, επιτυχία σημαίνει να εξέλθει από τον πόλεμο ως μια ακμάζουσα δημοκρατία με δυτικό προσανατολισμό.
Όμως καθεμία από αυτές τις προϋποθέσεις βρίσκεται πλέον υπό αυξανόμενη αμφισβήτηση.
Για να ευημερήσει, η Ουκρανία χρειάζεται κεφάλαια και ανθρώπους να επιστρέψουν στη χώρα.
Αλλά αν υπάρχει πιθανότητα νέας ρωσικής επίθεσης, κεφάλαια και άνθρωποι θα φύγουν.
Για να στραφεί προς τη Δύση, η Ουκρανία πρέπει να ενταχθεί στα ευρωπαϊκά πολιτικά, οικονομικά και αμυντικά δίκτυα. Όμως, αν η Αμερική επιβάλει μια άδικη ειρήνη και η Ευρώπη δεν μπορεί να προστατεύσει τη χώρα, οι Ουκρανοί θα αισθανθούν προδομένοι.
Για να λειτουργήσει ως υγιής δημοκρατία, η Ουκρανία χρειάζεται ηγεσία και το σχέδιο των 28 σημείων διέρρευσε τη στιγμή που μια τεράστια υπόθεση διαφθοράς συγκλόνιζε την ολοένα και πιο συγκεντρωτική και αντιδημοφιλή κυβέρνηση του κ. Ζελένσκι.
Ωστόσο, παρά όσα διακηρύσσουν ορισμένοι γύρω από τον κ. Τραμπ, η ήττα δεν είναι αναπόφευκτη.
Το να το λέει κανείς απλώς επιταχύνει την ήττα.
Ο κ. Πούτιν πληρώνει βαρύ τίμημα για κάθε μέτρο ουκρανικού εδάφους.
Η ρωσική οικονομία αντέχει τον πόλεμο, αλλά πιέζεται.
Τα χρήματα λιγοστεύουν.
Χωρίς μεγάλη μείωση της παραγωγής, οι τιμές του πετρελαίου, που ήταν λίγο πάνω από τα 80 δολάρια το βαρέλι το 2023 και το 2024, προβλέπεται να πέσουν στα 50 δολάρια το 2025 και στα 30 δολάρια ως το 2027.
Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι περισσότεροι Ρώσοι προσπαθούν να μη σκέφτονται τον πόλεμο.
Αφού δεν εμφορούνται από πατριωτικό ενθουσιασμό, πόσος πόνος θα χρειαστεί για να αντιληφθούν το μέγεθος της σπατάλης σε ζωές και πόρους;
Το πρόβλημα είναι ότι, σε αυτό τον πόλεμο φθοράς, η Ουκρανία στερείται ανθρώπων και όπλων, ενώ η Ρωσία παράγει περισσότερα drones και μπορεί να διασπάσει την αεράμυνα.
Η Ευρώπη, με οικονομία δέκα φορές μεγαλύτερη από της Ρωσίας, θα μπορούσε να βοηθήσει αν δεσμευόταν σε ένα γενναίο, πολυετές χρηματοδοτικό πρόγραμμα.
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες κατανοούν την απειλή, αλλά αδυνατούν να μετατρέψουν τα λόγια σε πράξεις.
Μόλις τον περασμένο μήνα, η Ευρωπαϊκή Ένωση απέτυχε να συμφωνήσει στο σχέδιο για κατάσχεση 140 δισ. ευρώ ρωσικών περιουσιακών στοιχείων.
Αν η Ευρώπη συνεχίσει να κινείται με τους ρυθμούς των Βρυξελλών, η βοήθεια θα φτάσει πολύ αργά για να σωθεί η Ουκρανία.-
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Φιλελευθερισμός ή κράτος δικαίου;
Γιατί ο Μοντιλιάνι δεν ζωγράφιζε τα μάτια στις προσωπογραφίες του
Τι κάνει τον ηγέτη να ξεχωρίζει;
Πότε θα μας πνίξει η θάλασσα;
Η Ελλάδα στο επίκεντρο της νέας γεωπολιτικής πραγματικότητας
Τσέχωφ: Αυτά είναι τα 8 χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου του πνεύματος
Γιατί φτωχαίνει η Ευρώπη;
Μετά την Pax Americana, ένας κόσμος χωρίς ηγεμονία
Κλυταιμνήστρα: Μάνα ή φόνισσα;
Παναγής Παπαληγούρας: ένας «τσάρος» που έμενε σε υπόγειο!
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...