Η Ευρώπη αποχαιρετά μια γυναίκα που άλλαξε το πρόσωπο της εκπαίδευσης.
Η Sofia Corradi, εμπνεύστρια του Erasmus άφησε πίσω της ένα από τα πιο φωτεινά αποτυπώματα στη σύγχρονη ιστορία της ευρωπαϊκής νεολαίας.
Ήταν εκείνη που, πριν ακόμη η Ευρώπη γίνει αυτό που γνωρίζουμε σήμερα, οραματίστηκε έναν κόσμο χωρίς σύνορα για τους φοιτητές.
Έναν κόσμο όπου η γνώση, η γλώσσα και ο πολιτισμός θα ένωναν, και όχι θα χώριζαν, τους νέους ανθρώπους.
Μέσα από το όραμά της γεννήθηκε το πρόγραμμα Erasmus, που εδώ και δεκαετίες εμπνέει, μεταμορφώνει και ενώνει εκατομμύρια νέους σε όλη την ήπειρο.
Χτίζει κοινές εμπειρίες, φιλίες σχέσεις ζωής! Ανοίγει τους ορίζοντες και δημιουργεί σπουδές εμπειρίες ζωής:
Κάθε φοιτητής που ταξίδεψε, έζησε, έμαθε και αγάπησε μέσα από το Erasmus, είναι — χωρίς να το γνωρίζει ίσως — κομμάτι του δικού της ονείρου.
Η Sofia Corradi πίστεψε στην Ευρώπη των πολιτών, της νεολαίας, της αλληλοκατανόησης.
Πίστεψε πως η εκπαίδευση μπορεί να γίνει το πιο ισχυρό εργαλείο ειρήνης.
Και τα κατάφερε.
Η κληρονομιά της δεν είναι απλώς ένα πρόγραμμα.
Είναι μια ολόκληρη γενιά που έμαθε να βλέπει τον κόσμο αλλιώς — με ανοιχτή καρδιά, ανοιχτό μυαλό και ανοιχτά σύνορα.
Αντίο, Sofia Corradi, ευχαριστούμε για το θάρρος, την έμπνευση και την πίστη σου στη δύναμη της γνώσης.
Χάρη σε εσένα, εκατομμύρια νέοι ένιωσαν πως η Ευρώπη μπορεί πράγματι να είναι ένα κοινό σπίτι.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
Για ΟΛΑ τα videos της Εποπτείας, γραφτείτε στο κανάλι μας στο youtube, πατώντας ΕΔΩ
*****
Γεννημένη στη Ρώμη στις 5 Σεπτεμβρίου 1934, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο «La Sapienza» της Ρώμης. Το 1957 μετέβη στις Ηνωμένες Πολιτείες με υποτροφία Fulbright. Αν και της απέμεναν λίγες εξετάσεις και η διπλωματική της εργασία για να ολοκληρώσει τις σπουδές της, κατάφερε να αποκτήσει μεταπτυχιακό τίτλο στη συγκριτική πανεπιστημιακή νομοθεσία από το Πανεπιστήμιο Columbia.
Η ιδέα του προγράμματος Erasmus γεννήθηκε μέσα της όταν επέστρεψε στη Ρώμη, καθώς το ιταλικό πανεπιστήμιο δεν αναγνώρισε το μεταπτυχιακό δίπλωμα που είχε αποκτήσει στο εξωτερικό και της ζήτησε να ολοκληρώσει τον κανονικό κύκλο σπουδών της εκεί.
Μετά την αποφοίτησή της, και παράλληλα με την ακαδημαϊκή της πορεία, εργάστηκε ως επιστημονική σύμβουλος της Ένωσης Πρυτάνεων των Ιταλικών Πανεπιστημίων. Ο ρόλος αυτός της έδωσε τη δυνατότητα να παρουσιάσει την ιδέα της σε ακαδημαϊκούς και διεθνείς κύκλους.
Το 1969 συνέταξε ένα υπόμνημα, στο οποίο αποτύπωσε για πρώτη φορά τη σύλληψη του Erasmus:
«Ο φοιτητής, ακόμη κι αν δεν ανήκει σε οικογένεια που κατοικεί στο εξωτερικό, μπορεί να ζητήσει να πραγματοποιήσει μέρος του προγράμματος σπουδών του σε ξένα πανεπιστήμια, υποβάλλοντας την πρότασή του εκ των προτέρων στο Συμβούλιο της Σχολής προς έγκριση. Το Συμβούλιο μπορεί να αναγνωρίσει την ισοτιμία των σπουδών, η οποία θα καθίσταται ισχυρή μετά την προσκόμιση των απαραίτητων δικαιολογητικών για τις σπουδές που πραγματοποιήθηκαν στο εξωτερικό».
Το υπόμνημα αυτό προωθήθηκε στον Ιταλό Υπουργό Παιδείας από τον Αλεσάντρο Φάεντο, Πρόεδρο της Μόνιμης Διάσκεψης των Πρυτάνεων των Ιταλικών Πανεπιστημίων. Την ίδια χρονιά, το 1969, ακολούθησε μια ιταλο-γαλλική συνάντηση στην Πίζα, για την οποία η Κοράντι ετοίμασε εκτενές δελτίο Τύπου, που δημοσιεύθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1969 σε πολλές ιταλικές εφημερίδες, με τον τίτλο:
«Η ιταλο-γαλλική διάσκεψη των πρυτάνεων: συμφωνίες για την αναγνώριση σπουδών που πραγματοποιούνται στο εξωτερικό».
Το ίδιο έτος, ο υπουργός Δημόσιας Εκπαίδευσης Μάριο Φερράρι Αγγράντι υιοθέτησε το υπόμνημα της Κοράντι ως βάση για το νομοσχέδιο 612/1969, που αφορούσε τη μεταρρύθμιση του ιταλικού πανεπιστημιακού συστήματος. Στην έκθεση προς τη Γερουσία αναφερόταν χαρακτηριστικά:
«Με αυτές τις διατάξεις, η Ιταλία τοποθετείται σε θέση μεγάλης ευρωπαϊκής και διεθνούς ανοιχτότητας, παρέχοντας έτσι ένα παράδειγμα για τη μελλοντική πανεπιστημιακή νομοθεσία άλλων χωρών».
Ωστόσο, το νομοσχέδιο αυτό, παρότι εγκρίθηκε από τη Γερουσία ύστερα από διαδικασία τριάμισι ετών, δεν εγκρίθηκε από τη Βουλή λόγω της πρόωρης λήξης της Ε΄ Νομοθετικής Περιόδου.
Το 1976, η αρχή αυτή υιοθετήθηκε σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με την Απόφαση της 9ης Φεβρουαρίου 1976 της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, που ενθάρρυνε την ανταλλαγή φοιτητών μεταξύ πανεπιστημίων διαφορετικών χωρών. Η απόφαση αυτή άνοιξε τον δρόμο για μια δεκαετή πειραματική περίοδο (1976–1986), γνωστή ως η δεκαετία των «Κοινών Προγραμμάτων Σπουδών», κατά την οποία δοκιμάστηκε το μοντέλο της «κινητικότητας με αναγνώριση πιστωτικών μονάδων» — το μοντέλο που, παρά τις καθυστερήσεις και τα εμπόδια, θα εξελισσόταν τελικά στο Πρόγραμμα Erasmus το 1987.
Ολόκληρη αυτή η πορεία καταγράφεται και τεκμηριώνεται λεπτομερώς στο βιβλίο της Κοράντι που εκδόθηκε το 2015.
*****
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Πόσο μας αφορά και πόσο μας επηρεάζει η κρίση στη Γαλλία; (video)
Ρωσία και Τουρκία απειλούν με παρόμοιες μεθόδους Ουκρανία και Ελλάδα
Η ορθολογική κατανόηση του Σύμπαντος στην Ηθική του Σπινόζα
Η δημιουργική φαντασία στη σκέψη του Κορνήλιου Καστοριάδη
Ζώντας στην Εποχή της Αβεβαιότητας
Η Γέννηση του Θεού, ο Χέγκελ και η κβαντική επιστήμη
Δημήτρης Πικιώνης, ο πρωτοπόρος της σύγχρονης ελληνικής αρχιτεκτονικής
Ο θάνατος μιας άγνωστης, που άλλαξε όλο τον κόσμο!
ΗΠΑ- Κίνα: Η σταθερή αλληλεξάρτηση μικροτσίπ και σπάνιων γαιών
Πηνελόπη Δέλτα, η μεγαλύτερη Ελληνίδα συγγραφέας στη νεότερη εποχή
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...