Μέσα στη δίνη της σύγχυσης που προκαλούν τα διαρκώς μεταβαλλόμενα επίπεδα των αμερικανικών δασμών, οι απειλές για προστατευτικά αντίμετρα και οι συζητήσεις περί επικείμενων παγκόσμιων εμπορικών πολέμων, εύκολα μπορεί να περάσει απαρατήρητη η σημαντικότερη ίσως πρόσφατη εξέλιξη στη στρατηγική αντιπαράθεση μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Κίνας.
Ακολουθώντας τη λογική των εξαγωγικών περιορισμών που επέβαλε η κυβέρνηση Μπάιντεν, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ απαγόρευσε την πώληση των μικροτσίπ H20 της Nvidia στην Κίνα, επιχειρώντας να ανακόψει τη ραγδαία πρόοδό της στην τεχνητή νοημοσύνη. Σε απάντηση, η Κίνα περιόρισε την εξαγωγή σπάνιων γαιών προς τις ΗΠΑ — έναν τομέα στον οποίο κατέχει σχεδόν μονοπώλιο, κρίσιμο για πλήθος βιομηχανιών, από την ιατρική και την άμυνα έως τα ηλεκτρονικά.
*****
Για να μη χάσετε καμία ανάρτηση της Εποπτείας, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο newsletter μας, πατώντας ΕΔΩ
*****
Πρόσφατα, όλα αυτά ανατράπηκαν, καθώς οι δύο πλευρές ήραν τους περιορισμούς τους, τουλάχιστον προσωρινά. Αυτή η ανταλλαγή στο πλέον νευραλγικό σημείο της οικονομικής διένεξης αποκάλυψε μια επίμονη πραγματικότητα: την αλληλεξάρτηση. Και οι δύο υπερδυνάμεις φαίνεται να έχουν αναγνωρίσει ότι δεν μπορούν να επιτύχουν την «αναγέννησή» τους ούτε να «ξαναγίνουν μεγάλες» χωρίς μια κάποια μορφή αμοιβαίας εξάρτησης.
Ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Σκοτ Μπέσεντ, συνόψισε την εξέλιξη με όρους που θα κατανοούσε ο Άνταμ Σμιθ, αναφορικά με την αξία του εμπορίου μεταξύ χωρών με διαφορετικά απόλυτα πλεονεκτήματα: «Είχαν πράγματα που θέλαμε, και είχαμε πράγματα που ήθελαν».
Σύμφωνα με πολλές πηγές, η αλλαγή στάσης του Τραμπ οφείλεται στην πειστική επιχειρηματολογία του διευθύνοντος συμβούλου της Nvidia, Τζένσεν Χουάνγκ. Μετά την κυκλοφορία από την κινεζική startup DeepSeek ενός ανοικτού μοντέλου τεχνητής νοημοσύνης ισάξιου των πλέον προηγμένων δυτικών, ο Χουάνγκ υποστήριξε ότι οι εξαγωγικοί περιορισμοί απλώς επιτάχυναν τον αγώνα της Κίνας να ξεπεράσει τις ΗΠΑ. Και αν η Κίνα κέρδιζε αυτή τη μάχη χωρίς τις ΗΠΑ, τα δικά της μοντέλα, βασισμένα στα δικά της μικροτσίπ, θα κυριαρχούσαν παγκοσμίως.
Αυτό σηματοδοτεί απομάκρυνση από την πάγια στάση τόσο της κυβέρνησης Τραμπ όσο και της κυβέρνησης Μπάιντεν, που αντιμετώπιζαν τα εξελιγμένα μικροτσίπ (τεχνολογίες «διπλής χρήσης» με εφαρμογές τόσο σε στρατιωτικό όσο και σε εμπορικό επίπεδο) ως τεχνολογίες που πρέπει να αποκλειστούν εντελώς από τις εξαγωγές προς την Κίνα. Η Κίνα, από την πλευρά της, χρησιμοποίησε ανάλογη επιχειρηματολογία για να δικαιολογήσει τους περιορισμούς στις εξαγωγές σπάνιων γαιών προς τις ΗΠΑ.
Αναγκασμένες από τη διαίρεση πλεονεκτημάτων που εξακολουθεί να χαρακτηρίζει το παγκόσμιο εμπορικό σύστημα, οι δύο πλευρές δέχθηκαν, τουλάχιστον σε αυτήν την περίπτωση, τη λογική της αμοιβαιότητας και απέρριψαν το μηδενιστικό δόγμα της πλήρους αποσύνδεσης. Η αντιστροφή της σύγκρουσης μεταξύ μικροτσίπ και σπάνιων γαιών κατέδειξε τα όρια του οικονομικού μερκαντιλισμού, όταν αυτός εφαρμόζεται χωρίς φρένο.
Πράγματι, το μοτίβο που φαίνεται να αναδύεται από τις εμπορικές συμφωνίες διεθνώς, από την Ιαπωνία ως την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι ότι η αλληλεξάρτηση είναι τόσο βαθιά ριζωμένη, που δεν επιτρέπει την άρση υπερβολικά υψηλών φραγμών στο εμπόριο.
Αυτό, με τη σειρά του, υποδηλώνει την ανάγκη ύπαρξης κοινών κανόνων για τη διασφάλιση δίκαιης αμοιβαιότητας· το πλεονέκτημα δεν μπορεί να καθορίζεται μονομερώς από τα μερκαντιλιστικά συμφέροντα ενός μόνο εμπορικού εταίρου, χωρίς να κινδυνεύει να προκαλέσει ανάλογα αντίποινα.
Το τι σηματοδοτεί αυτή η εξέλιξη για το μέλλον της στρατηγικής αντιπαράθεσης ΗΠΑ– Κίνας παραμένει ασαφές. Αυτό που είναι σαφές, ωστόσο, είναι ότι η αλληλεξάρτηση που εγκαθιδρύθηκε επί δεκαετίες παγκοσμιοποίησης δεν μπορεί να αποδομηθεί τόσο εύκολα και άμεσα. Και ότι, όταν επιτευχθεί ένα μέτρο ασφαλείας, αυτάρκειας και ανθεκτικότητας, υπάρχουν ακόμη σημαντικά πλεονεκτήματα για την αμοιβαία ευημερία, εφόσον επιτυγχάνονται ανταποδοτικά οφέλη μέσω του εμπορίου.
Σε αντίθεση με τον Ψυχρό Πόλεμο μεταξύ Δύσης και Σοβιετικής Ένωσης, όπου οι οικονομικές σφαίρες παρέμεναν αυστηρά διαχωρισμένες, το ενδιαφέρον στον νέο Ψυχρό Πόλεμο με την Κίνα είναι ότι δεν πρόκειται για αντιπαράθεση διακριτών σφαιρών, αλλά για σύγκρουση γύρω από τον βαθμό της μεταξύ τους ενσωμάτωσης. Και αυτό υποδηλώνει πως και το τελικό αποτέλεσμα θα είναι διαφορετικό.
Καμία πλευρά δεν θα «νικήσει» την άλλη με απόλυτο τρόπο. Αντιθέτως, κάθε πλευρά θα μετασχηματιστεί από την άλλη, μέσα από έναν νέο τρόπο αλληλεπίδρασης, βασισμένο στην κληρονομιά της αλληλεξάρτησης, μιας σχέσης που, αν και δεν στερείται προβλημάτων, ενέχει πλεονεκτήματα που δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητα.
Πηγή: noema
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Η αξία της μόρφωσης στον Αριστοτέλη, τον Θερβάντες, τον Κομφούκιο
Παγκόσμιας σημασίας για τον ανθρώπινο Πολιτισμό είναι η Άλωση της Πόλης
Νικόλαος Πολίτης, ο πατέρας της ελληνικής λαογραφίας
Πώς η επίθεση στο Ιράν σφραγίζει την πολιτική κληρονομιά του Νετανιάχου
Η τέχνη της ενσάρκωσης: Πώς η χριστιανική πίστη μεταμόρφωσε την ιδέα της τέχνης
Βίκτορ Ουγκό, ο μέγας εκπρόσωπος του ρομαντισμού
Μαρία Κάλλας, η απόλυτη πριμαντόνα
Στιβ Τζομπς: Η σκέψη χωρίς πράξη, είναι ελλιπής
Τζον Στιούαρτ Μιλ, ο θεμελιωτής του ωφελιμισμού
Όταν η Μπουμπουλίνα συνάντησε τον δισέγγονό της!
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...