Η Ελλάδα είναι χωρίς αμφιβολία η πιο όμορφη χώρα που έχει απομείνει.
Οι άνθρωποι είναι οι πιο συμπαθητικοί που γνώρισα ποτέ. Όλοι χαμογελάνε.
Γιατί δε μου είπες ότι η Ελλάδα είναι τόσο όμορφη;
Κρυστάλλινη θάλασσα και πεντακάθαρη άμμος.
Ολόκληρο το βουνό ήταν κόκκινο από τα ηλιάνθεμα και τις παπαρούνες.
Κι έκοψα άγρια κρίνα και κίτρινα αστεράκια που δεν τα 'χα ξαναδεί και μικρά βυσσινιά, μωβ, μπλε,άσπρα λουλουδάκια, σα μαργαρίτες.
Είναι τρέλα να χάνει κανείς τα καλύτερά του χρόνια πασχίζοντας να πλουτίσει, όταν υπάρχει αυτή η άγρια αλλά πολιτισμένη και πανέμορφη χώρα όπου μπορείς να ζήσεις.
Τί μπορώ να πω για τον Παρθενώνα.
Ο ναός σαν πλοίο δονείται, τεντώνεται, πλέει αν και ακίνητος, διασχίζοντας τους αιώνες.
Κατεβήκαμε με το αυτοκίνητο στη θάλασσα.
Πόσο όμορφα είναι τα ανέγγιχτα χείλη της θάλασσας όταν αγγίζουν μιαν άγρια παραλία.
Πίσω μας λόφοι και άγριες κοιλάδες.
Στο βάθος η Ελευσίνα.
Ο ουρανός απόλυτα λείος.
Γευματίσαμε στο Σούνιο. Οι κολώνες άσπρες σαν κιμωλία, ψηλές σα φάροι.
Γυρίσαμε περνώντας φουντωτά δέντρα, κόκκινα τετραγωνισμένα χωράφια, αφήνοντας πίσω μας τσιγγάνικα τσαντίρια, σαν ινδιάνικα καλύβια από κλαδιά φτέρης.
Σήμερα - τί όμορφα ήταν σήμερα - στη μικρή βυζαντινή εκκλησία, στους πρόποδες του Υμηττού.
Το θρόισμα των κυπαρισσιών.
Κάμαρες χτισμένες ψηλά σα χελιδονοφωλιές με κομμάτια σκαλισμένο μάρμαρο στις παραστάδες.
Η μικρή αυλή.
Το άρωμα των λουλουδιών.
Ένα ματσάκι άγριες ανεμώνες και ορχιδέες.
Η ζωή μοιάζει τόσο ελεύθερη, γεμάτη απ' όλα τα καλά.
«Γιατί δε μπορούμε να ζούμε για πάντα έτσι;» αναρωτήθηκα.
Να γίνουμε εραστές της ζωής και να τρώμε μόνο ψωμί, γιαούρτι, αυγά, ας πούμε στην Κρήτη.
Το Λονδίνο δε φτάνει, μόνο το Σάσσεξ.
Θες να ξαναγυρίσεις σ' αυτούς τους φιλικούς ανθρώπους απλώς και μόνο για να τους μιλήσεις.
Η ώρα είναι δέκα παρά πέντε.
Και πού βρίσκομαι και γράφω με πένα και μελάνι;
Στους Δελφούς κάτω από μιαν ελιά, σε γη στεγνή, στρωμένη με άσπρες μαργαρίτες.
Ακούγονται κουδούνια κατσικιών.
Σήκωσα το κεφάλι μου και είδα τα βουνά σα λάμες μαχαιριών.
Κι ένιωσα σαν ένα μαχαίρι να έξυσε ένα αμβλύ όργανο που υπήρχε μέσα μου, γιατί δε μπορούσα να βρω κανένα ψεγάδι σ' αυτή τη λυγερή, αθλητική ομορφιά, τη βουτηγμένη στο χρώμα, χωρίς να 'ναι ψυχρή, χωρίς ίχνος χυδαιότητας, αλλά πανάρχαια από ανθρώπινη ζωή.
Κόρινθος, Ναύπλιο, Μυκήνες, Μυστράς, Τριπολιτσά, και από εκεί πίσω στην Αθήνα.
Αύριο τέτοια ώρα θα φτάνουμε στη Θεσσαλονίκη.
Είμαι στην Ελλάδα.
Είμαι ήρεμη, χαλαρή, φιλική προς όλα.
Είμαι ευτυχισμένη...
Βιρτζίνια Γουλφ
Απόσπασμα από το βιβλίο: ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΜΑΗΣ ΜΑΖΙ! Μετάφραση: Μαρία Τσάτσου
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Η αξία της μόρφωσης στον Αριστοτέλη, τον Θερβάντες, τον Κομφούκιο
Παγκόσμιας σημασίας για τον ανθρώπινο Πολιτισμό είναι η Άλωση της Πόλης
Νικόλαος Πολίτης, ο πατέρας της ελληνικής λαογραφίας
Πώς η επίθεση στο Ιράν σφραγίζει την πολιτική κληρονομιά του Νετανιάχου
Η τέχνη της ενσάρκωσης: Πώς η χριστιανική πίστη μεταμόρφωσε την ιδέα της τέχνης
Βίκτορ Ουγκό, ο μέγας εκπρόσωπος του ρομαντισμού
Μαρία Κάλλας, η απόλυτη πριμαντόνα
Στιβ Τζομπς: Η σκέψη χωρίς πράξη, είναι ελλιπής
Τζον Στιούαρτ Μιλ, ο θεμελιωτής του ωφελιμισμού
Όταν η Μπουμπουλίνα συνάντησε τον δισέγγονό της!
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...