Ποια ήταν η Φράνκα Ράμε;
Για κάποιους ήταν «λέαινα», για άλλους ήταν «μάγισσα», για τους περισσότερους «η γυναίκα του Ντάριο Φο» και για τους πέντε φασίστες που την βίασαν, τη βασάνισαν, έκοψαν το σώμα της με ξυράφι κι ύστερα το πετάξανε στο πάρκο, ήτανε μια πόρνη που έπρεπε επιτέλους να σωπάσει...
Γιατί αλήθεια αυτή η «όμορφη» δεν επαναπαύτηκε στην ομορφιά της;
Γιατί αυτή η «θεατρίνα» δεν καθότανε στ' αυγά της;
Γιατί δυο μήνες μετά τον τιμωρητικό της βιασμό, συνέχισε να βγάζει πύρινους αντιφασιστικούς λόγους;
Γιατί δεν διεκδίκησε ποτέ την «πατρότητα» των κειμένων που χάρισαν στον άντρα της το Νόμπελ, ενώ ο ίδιος παραδέχθηκε στην κηδεία της, ότι τα περισσότερα τα έγραψε εκείνη κι ότι το μόνο που τον σταματούσε από το να το ομολογήσει ήταν η ματαιοδοξία του;
Η Φράνκα στα υπέροχα χρόνια των εργατικών αγώνων στην Ιταλία, είχε το θράσος να τα βάλει μέσα από τα έργα και τις πράξεις της με την εκκλησία, το κράτος, τους φασίστες και τη χούντα των βιομηχάνων του Ιταλικού βορρά.
Η Φράνκα που δυο μήνες μετά το βιασμό και τον βασανισμό της από τους παρακρατικούς φασίστες που ενεργούσαν για λογαριασμό υψηλόβαθμων στελεχών της αστυνομίας του Μιλάνου, ανέβηκε στη σκηνή για να παίξει στην παράσταση «φτάνει πια με τους φασίστες».
Η Φράνκα που ομολόγησε τον βιασμό της πάνω στη σκηνή με ένα μονόλογο στη Lucca το 1975.
Η Φράνκα που είδε κάποιους από τους φασίστες βιαστές της να ομολογούν κοντά δεκαπέντε χρόνια αργότερα.
Να ομολογούν ότι λειτουργούσαν με εντολές της αστυνομίας περιγράφοντας το κλίμα τη βραδιά που ο βιασμός της Ράμε έγινε γνωστός στο αστυνομικό τμήμα ως εορταστικό γεγονός.
Ο διοικητής μάλιστα είχε πει «καιρός ήταν».
Αλλά είχαν περάσει χρόνια, είπε η δικαιοσύνη και τα αδικήματα είχαν παραγραφεί.
Η Φράνκα που την αφόρισε το Βατικανό, της απαγόρεψαν την είσοδο στις ΗΠΑ το '84 ως «ανεπιθύμητη» και έζησε μόνιμα στο στόχαστρο όλων των καθαρμάτων των θεσμών.
Δεν θα την δείτε σε εξώφυλλα περιοδικών, ούτε σε αναφορές στα μίντια.
Δεν θα μπορούσε να χωρέσει στην Ημέρα της Γυναίκας.
Η Φράνκα Ράμε δεν πρέπει να υπάρχει πουθενά.
Δεν θα βρεις και πολλά στις μηχανές αναζήτησης.
Γιατί η ζωή της θα ήταν το μέτρο κάθε αντίστασης, άξιας να αναφερθεί.
Δεν θα μπορούσαν ούτε να την κάνουν μόδα.
Και γι' αυτό η Φράνκα Ράμε, νίκησε.
Και για αυτό στον τάφο της πιο όμορφης γυναίκας στον κόσμο είναι χαραγμένες δυο λέξεις: Bella Ciao.
Κείμενο: Ελένη Πρωτονοταρίου
*****
Η Φράνκα Ράμε, σπουδαία Ιταλίδα ηθοποιός, θεατρική συγγραφέας και πολιτική ακτιβίστρια, μπορεί να μην έγραψε το Bella Ciao, αλλά είχε βαθιά ιδεολογική και πολιτιστική συγγένεια με ό,τι αυτό το τραγούδι συμβολίζει: την αντίσταση, την ελευθερία, τον αντιφασισμό και τη λαϊκή αξιοπρέπεια.
Η Ράμε ήταν στρατευμένη αριστερή καλλιτέχνις, με ενεργή παρουσία στα κινήματα για την εργατική τάξη, τα δικαιώματα των γυναικών και την αντιφασιστική δράση στην Ιταλία.
Μαζί με τον σύζυγό της, τον νομπελίστα Ντάριο Φο, δημιούργησαν ένα πολιτικό λαϊκό θέατρο (teatro politico e popolare), που συχνά αντλούσε έμπνευση από την παρτιζάνικη παράδοση, τη λαϊκή σάτιρα και τα τραγούδια. Το τραγούδι ακουγόταν ή παραπέμπεται σε αρκετές παραστάσεις της εποχής, ειδικά όταν απευθύνονταν σε εργατικά σωματεία και φοιτητικά ακροατήρια.
Η Φράνκα Ράμε έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στη γυναικεία εμπειρία της καταπίεσης και της αντίστασης, και στο πλαίσιο αυτό, οι πρώιμες εκδοχές του "Bella Ciao" —που σχετίζονταν με τις γυναίκες εργάτριες των ρυζοκαλλιεργειών— ήταν πολιτισμικά και αισθητικά κοντά στη δική της οπτική. Σε φεμινιστικές θεατρικές της παραστάσεις, ο απόηχος εκείνης της πρώτης «Bella Ciao delle mondine»(της εκδοχής των γυναικών της υπαίθρου) είναι παρών.
Η ίδια, σε συνεντεύξεις, πορείες και πολιτικές ομιλίες της, χρησιμοποιούσε συχνά το «Bella Ciao» ως σύμβολο του αριστερού αγώνα, και το τραγούδι αυτό ακούστηκε πολλές φορές σε εκδηλώσεις που τίμησαν τη μνήμη της μετά τον θάνατό της το 2013.
Το έργο και η στάση ζωής της Φράνκα Ράμε, συνδέονται στενά με τα ιδανικά που το τραγούδι εκφράζει. Το «Bella Ciao» υπήρξε φυσικό κομμάτι της πολιτιστικής και πολιτικής της ταυτότητας, και λειτουργούσε σαν φυσική επένδυση στις θεατρικές και ακτιβιστικές της παρεμβάσεις.-
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Η αξία της μόρφωσης στον Αριστοτέλη, τον Θερβάντες, τον Κομφούκιο
Παγκόσμιας σημασίας για τον ανθρώπινο Πολιτισμό είναι η Άλωση της Πόλης
Νικόλαος Πολίτης, ο πατέρας της ελληνικής λαογραφίας
Πώς η επίθεση στο Ιράν σφραγίζει την πολιτική κληρονομιά του Νετανιάχου
Η τέχνη της ενσάρκωσης: Πώς η χριστιανική πίστη μεταμόρφωσε την ιδέα της τέχνης
Βίκτορ Ουγκό, ο μέγας εκπρόσωπος του ρομαντισμού
Μαρία Κάλλας, η απόλυτη πριμαντόνα
Στιβ Τζομπς: Η σκέψη χωρίς πράξη, είναι ελλιπής
Τζον Στιούαρτ Μιλ, ο θεμελιωτής του ωφελιμισμού
Όταν η Μπουμπουλίνα συνάντησε τον δισέγγονό της!
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...