Είναι μια ερώτηση που κάνουμε συχνά: Γιατί να συγχωρήσω;
Ας ξεκινήσουμε από το εξής απλό: συγχωρούμε επειδή δεν μας αξίζει να συνεχίζουμε να ματώνουμε για πράγματα που δεν είναι αντάξιά μας. Στην αρχή, το να συγχωρείς δεν μοιάζει καθόλου με μεγαλείο· περισσότερο θυμίζει παραίτηση, αποδοχή μιας ήττας. Νομίζουμε πως αν αφήσουμε πίσω μας τον θυμό, θα φανεί ότι είμαστε αδύναμοι, αφελείς, εύκολοι στο να μας πατήσουν. Ότι θα γίνουμε περίγελος, πως θα μας λυπούνται ή θα μας υποτιμούν.
Κι όμως, η αλήθεια είναι αλλού: Τίποτα δεν μας κάνει πιο άτρωτους απ’ την απόφαση να μην επιτρέπουμε πλέον στους ανόητους να καθορίζουν τη διάθεσή μας, τις σκέψεις μας, την ενέργειά μας. Ούτε τώρα, ούτε στο μέλλον.
Σταματάμε να ποτίζουμε παλιές προσβολές με τη σκέψη της εκδίκησης. Σταματάμε να μασάμε την αδικία σαν παλιό ψωμί. Σταματάμε να κοιτάμε πίσω, αφήνοντας τη ζωή να κυλά δίπλα μας, χωρίς εμάς.
Η συγχώρεση είναι κυριαρχία. Κυριαρχία στο πού αξίζει να στρέφουμε την ενέργειά μας. Και η εκδίκηση, η μνησικακία, η μικροπρέπεια, τίποτε απ’ αυτά δεν φέρνει χαρά, ούτε μας εξυψώνει.
Δεν έχουμε, λοιπόν, καλύτερα πράγματα να κάνουμε;
Όνειρα να υλοποιήσουμε;
Αξιοπρέπεια να υπερασπιστούμε;
Αυτά που αντέξαμε απ’ τα χέρια των άλλων είναι ελάχιστα μπροστά στις συνέπειες της δικής μας απώλειας τιμής.
Όπως το έθεσε περιεκτικά ο Μάρκος Αυρήλιος: «Η αξία της προσοχής αυξάνεται ανάλογα με το αντικείμενό της. Μην αφιερώνεις στα μικρά πράγματα περισσότερο χρόνο απ’ όσο αξίζουν».
Έπειτα, υπάρχει και κάτι ακόμη: ο κόσμος δεν πρόκειται να σταματήσει για να του επιτρέψουμε να θρέψει τις πικρίες μας. Η δουλειά μας, οι σχέσεις μας, η πορεία μας προς την πληρότητα, δεν περιμένουν όσο εμείς φροντίζουμε τα χτυπήματα της υπερηφάνειας μας.
Βέβαια, όταν συγχωρούμε δεν σημαίνει ότι ξεχνάμε.
Αλλά αδειάζουμε χώρο μέσα μας.
Χώρο για να αγαπήσουμε.
Να δημιουργήσουμε.
Να προχωρήσουμε.
Γινόμαστε λιγότερο αντιδραστικοί.
Γελάμε περισσότερο.
Είμαστε καλύτεροι φίλοι, καλύτεροι γονείς, καλύτεροι σύντροφοι, γιατί με το να παλέψουμε ενάντια στην εσωτερική μας αντίσταση και να δείξουμε συμπόνια στους ανθρώπους που μας πλήγωσαν, γυμνάζουμε τον πιο δυνατό μας μυ: την ενσυναίσθηση.
Δεν μπερδεύουμε πλέον εκείνους που αγαπάμε με φαντάσματα του παρελθόντος.
Δεν τους χρεώνουμε λάθη άλλων.
Δεν παγιδευόμαστε σε έναν ατέρμονο εφιάλτη καχυποψίας.
Όπως έγραψε και ο Μάρκος Αυρήλιος, «στο ρινγκ, ο αντίπαλος μπορεί να μας τραυματίσει με τα νύχια του ή να μας χτυπήσει με το κεφάλι του και να μας αφήσει μελανιασμένους. Δεν διαμαρτυρόμαστε. Δεν τον κατηγορούμε για κακεντρέχεια. Τον προσέχουμε απλώς λίγο περισσότερο από εκεί και πέρα. Όχι από μίσος ή καχυποψία, μα από ψύχραιμη προφύλαξη. Έτσι πρέπει να γίνεται και στη ζωή: ας συμφωνήσουμε να προσπερνούμε πολλά απ’ όσα μας ενοχλούν στους ‘συναγωνιστές’ μας. Η απλή αποφυγή είναι πάντα στη διάθεσή μας – χωρίς κακία, χωρίς εχθρότητα.»
Η συγχώρεση μάς χαρίζει υπομονή. Μας κάνει να βλέπουμε τους άλλους όπως πραγματικά είναι: ατελείς, όπως κι εμείς. Και τότε, εκεί όπου άλλοτε θα σηκώναμε μανιασμένα φωνές, τώρα χαρίζουμε επιείκεια. Όχι από αδυναμία, αλλά από βαθύτερη κατανόηση.
Μπαίνουμε στα παπούτσια του άλλου και αναγνωρίζουμε ότι, κατά πάσα πιθανότητα, πίστευε πως έκανε το σωστό. Ακόμη κι ο Λεξ Λούθορ είχε τους λόγους του για να θέλει να πλήξει τον Σούπερμαν, έστω κι αν βασίζονταν σε λανθασμένες αξίες. Κι όμως, ο ήρωάς μας δεν άφησε να τον πτοήσει· συνέχισε να πράττει και να είναι το καλό.
Γι’ αυτό κι εσύ, «μην σπαταλάς τον υπόλοιπο χρόνο σου εδώ ανησυχώντας για τους άλλους – εκτός αν πρόκειται για το κοινό καλό. Αυτό θα σε εμποδίσει από το να κάνεις κάτι χρήσιμο. Θα είσαι διαρκώς απασχολημένος με το τι κάνει ο τάδε, γιατί το κάνει, τι λέει, τι σκέφτεται, πού πηγαίνει… όλα αυτά που σε αποσπούν και σε κρατούν μακριά από το να συγκεντρωθείς στον εαυτό σου.» (Μάρκος Αυρήλιος, Διαλογισμοί 3.4).
Η συγχώρεση δεν είναι ήττα.
Είναι ωριμότητα.
Είναι το σημείο όπου η συνείδηση συναντά την ψυχική δύναμη.
Δεν σημαίνει ότι αφήνουμε τους άλλους να μας πληγώνουν ξανά.
Σημαίνει ότι αρνούμαστε να επιτρέψουμε στο τραύμα να γίνει ο τόπος διαμονής μας.
Γιατί, όπως και να το δεις, έχουμε σημαντικότερα πράγματα να κάνουμε σ’ αυτή τη ζωή απ’ το να χτίζουμε βωμούς για παλιές πίκρες.
Έχουμε δρόμους να διαβούμε, ναούς να σηκώσουμε μέσα μας.
Και καμιά πικρία δεν αξίζει το βάρος που κρατά πίσω τα φτερά μας.-
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Η αξία της μόρφωσης στον Αριστοτέλη, τον Θερβάντες, τον Κομφούκιο
Παγκόσμιας σημασίας για τον ανθρώπινο Πολιτισμό είναι η Άλωση της Πόλης
Νικόλαος Πολίτης, ο πατέρας της ελληνικής λαογραφίας
Πώς η επίθεση στο Ιράν σφραγίζει την πολιτική κληρονομιά του Νετανιάχου
Η τέχνη της ενσάρκωσης: Πώς η χριστιανική πίστη μεταμόρφωσε την ιδέα της τέχνης
Βίκτορ Ουγκό, ο μέγας εκπρόσωπος του ρομαντισμού
Μαρία Κάλλας, η απόλυτη πριμαντόνα
Στιβ Τζομπς: Η σκέψη χωρίς πράξη, είναι ελλιπής
Τζον Στιούαρτ Μιλ, ο θεμελιωτής του ωφελιμισμού
Όταν η Μπουμπουλίνα συνάντησε τον δισέγγονό της!
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...