Δεν ξέρω εάν τούτος ο κόσμος είναι ο χειρότερος που υπάρχει.
Νομίζω πως τον κολακεύουμε με το να του αποδίδουμε κάποια υπεροχή, ακόμα και αν είναι για κακό.
Δεν μπορούμε να φανταστούμε και πολλά πράγματα για τους άλλους κόσμους, και η αστροφυσική δεν μας δίνει ακριβείς πληροφορίες σχετικά με τις συνθήκες ζωής που επικρατούν στην επιφάνεια ακόμα και των πλησιέστερων στων δικό μας πλανητών.
Ξέρουμε μόνο πως η Αφροδίτη και ο Άρης μοιάζουν πολύ με τη Γη.
Από αυτή την ομοιότητα και μόνο μπορούμε να θεωρήσουμε πως και εκεί όπως και εδώ βασιλεύει το κακό και ότι η Γη είναι απλώς μία από τις επαρχίες της αχανούς αυτοκρατορίας του.
Δεν έχουμε κανέναν λόγο να υποθέτουμε πως η ζωή είναι καλύτερη στην επιφάνεια των γιγάντιων άστρων, του Δία, του Ουρανού, του Ποσειδώνα, που γλιστρούν σιωπηλά σε χάη όπου ο ήλιος βλέπει το φως και τη ζεστασιά του να εξασθενούν.
Ποιος ξέρει τι λογής όντα υπάρχουν πάνω σ' αυτές τις σφαίρες που είναι τυλιγμένες από αδιαπέραστα και γοργά νέφη;
Δεν μπορούμε να μη σκεφτόμαστε, κατ’ αναλογία, πως ολόκληρο το ηλιακό μας σύστημα είναι μια Γέεννα όπου το έμβιο ον γεννιέται για να υποφέρει και να πεθάνει.
Ούτε μπορούμε να τρέφουμε την αυταπάτη πως τα αστέρια φωτίζουν άλλους, πιο ευτυχισμένους πλανήτες.
Τα αστέρια μοιάζουν υπερβολικά με τον ήλιο μας.
Η επιστήμη έχει καταφέρει να διασπάσει την αδύναμη αχτίδα τους, που για να τη στείλουν σε μας κάνουν χρόνια ολόκληρα, ακόμα και αιώνες.
Αναλύοντας το φως τους, μάθαμε πως πάνω στην επιφάνειά τους καίγονται οι ίδιες ουσίες με αυτές που αναδεύονται πάνω στον αστέρα που, απ’ όταν υπάρχουν οι άνθρωποι φωτίζει και θερμαίνει τις δυστυχίες τους, τις τρέλες και τα βάσανά τους.
Από την ενιαία χημική του σύνθεση, μαντεύω την ακύμαντη μονοτονία των ψυχικών και σαρκικών διαθέσεων που γεννιούνται μέσα στην ασύλληπτη έκταση του, και εύλογα φοβάμαι πως όλα τα νοήμονα όντα είναι το ίδιο δυστυχισμένα και στον κόσμο του Σείριου και στο σύστημα του Αλτάιρ όπως είναι, απ’ ότι γνωρίζουμε, και στη Γη.
Μα, θα πείτε, δεν είναι όλο αυτό το σύμπαν.
Κάτι υποψιάζομαι επ’ αυτού, και έχω την αίσθηση πως τούτες οι αχανείς εκτάσεις δεν είναι τίποτα, και ότι τέλος πάντων, αν υπάρχει κάτι, αυτό το κάτι δεν είναι αυτό που βλέπουμε εμείς.
Αισθάνομαι πως βρισκόμαστε μέσα σε μια φαντασμαγορία και πως ο τρόπος με τον οποίο βλέπουμε το σύμπαν είναι αποτέλεσμα του εφιάλτη που μας προκαλεί τούτο το κακοΰπνι που λέγεται ζωή.
Και αυτό είναι το χειρότερο.
Γιατί είναι ξεκάθαρο πως δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε το παραμικρό, ότι τα πάντα μας παραπλανούν, και πως η φύση σπάει αμείλικτα πλάκα με την αδαημοσύνη και τη βλακεία μας…
Απόσπασμα από το βιβλίο του Γάλλου διανοουμένου "Στον Κήπο του Επικουρου", εκδόσεις Θύραθεν, σελ 50-51
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Μια κοινωνία που εκδικείται δεν γίνεται πιο δίκαιη, γίνεται πιο πρωτόγονη
Η μεγάλη συμβολή του Θαλή του Μιλήσιου στα μαθηματικά και τον Πολιτισμό
Ο Τόμας Στερνς Έλιοτ γράφει για την ενότητα του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού
Άντον Τσέχωφ, «Ένας αριθμός»
Η «Αξία της Ζωής» της Τζέιν Άντερσον, μια παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε
Πολ Ελυάρ, η άσβεστη φλόγα της ελπίδας
Η μέθοδος Μπροντέλ: Διαβάζοντας αλλιώς την Ιστορία
Το Bolero του Ραβέλ έγινε 96 ετών- Δείτε τη μαγευτική Πλισέτσκαγια να το χορεύει (video)
Ο Ιωάννης Συκουτρής γράφει για το νόημα της ζωής
Ο Τάκης Παπατσώνης μπροστά σε ένα άσπρο, ελληνικό ερημοκκλήσι
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...