Φώναξα στο γραφείο μου τη δεσποινίδα Ιουλία, τη δασκάλα των παιδιών.
Έπρεπε να της δώσω το μισθό της.
- Κάθισε να κάνουμε το λογαριασμό, της είπα. Λοιπόν... Συμφωνήσαμε για τριάντα ρούβλια το μήνα.
- Για σαράντα.
- Όχι, για τριάντα, το έχω σημειώσει. Πάντοτε τριάντα ρούβλια δίνω στις δασκάλες. Έχεις δύο μήνες εδώ.
- Δύο μήνες και πέντε μέρες.
- Δύο μήνες ακριβώς. Το έχω σημειώσει. Λοιπόν... Έχουμε εξήντα ρούβλια. Πρέπει να βγάλουμε εννιά Κυριακές. Δε δουλεύεις τις Κυριακές. Πηγαίνεις περίπατο με τα παιδιά.
Η Ιουλία έγινε κατακόκκινη μα δεν είπε λέξη.
- Έπειτα έχουμε τρεις γιορτές. Τρεις γιορτές μάς κάνουν δώδεκα ρούβλια το μήνα. Ο Κόλιας ήταν άρρωστος τέσσερις μέρες και δεν του έκανες μάθημα. Μονάχα με τη Βαρβάρα ασχολήθηκες. Τρεις μέρες είχες πονόδοντο και η γυναίκα μου σου είπε να αναπαυτείς. Δώδεκα και εφτά δεκαεννιά.Αφαιρούμε, μας μένουν... σαράντα ένα ρούβλια. Σωστά;
Το σαγόνι της Ιουλίας άρχισε να τρέμει, μα δεν έβγαλε άχνα.
- Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς έσπασες ένα φλιτζάνι με το πιατάκι του. Βγάζουμε δύο ρούβλια.Προχωρούμε! Μια μέρα δεν πρόσεξες τον Κόλια, ανέβηκε ο μικρός στο δέντρο και έσκισε το σακάκι του. Βγάζουμε άλλα δέκα ρούβλια. Άλλη μια μέρα που δεν πρόσεχες, έκλεψε μια καμαριέρα τα μποτάκια της Βαρβάρας. Πρέπει να έχεις τα μάτια σου τέσσερα, γι' αυτό σε πληρώνουμε. Λοιπόν, βγάζουμε άλλα πέντε ρούβλια. Στις δέκα του Γενάρη σε δάνεισα δέκα ρούβλια...
- Όχι, δεν έγινε τέτοιο πράγμα, μουρμούρισε η Ιουλία.
- Το έχω σημειώσει!
- Καλά...
- Βγάζουμε είκοσι επτά ρούβλια, μας μένουν δεκατέσσερα.
Τα μάτια της Ιουλίας γέμισαν δάκρια.
- Μα εγώ μια φορά μονάχα δανείστηκα χρήματα. Τρία ρούβλια από την κυρία,
μουρμούρισε η Ιουλία και η φωνή της έτρεμε.
- Μπα; Δεν τα είχα σημειώσει αυτά. Δεκατέσσερα έξω τρία, μας κάνουν έντεκα. Πάρε τα χρήματά σου, αγαπητή μου. Τρία... τρία... τρία... ένα και ένα... Πάρ' τα...
Και της έδωσα έντεκα ρούβλια.
Τα πήρε με τρεμουλιαστά δάχτυλα και τα έβαλε στην τσέπη της.
- Ευχαριστώ, ψιθύρισε.
Πετάχτηκα όρθιος.
- Και γιατί μ' ευχαριστείς;
- Για τα χρήματα.
- Μα εγώ, σε έκλεψα. Σε λήστεψα. Σου έκανα μια φάρσα για να σου γίνει μάθημα.
Πάρε τα ογδόντα σου ρούβλια. Τα είχα έτοιμα στο φάκελο.
Μα γιατί δε φωνάζεις για το δίκιο σου;
Μπορείς να ζήσεις σε αυτόν τον κόσμο αν δεν πατήσεις λίγο πόδι;
Γιατί είσαι άβουλη;
Μουρμούρησε μερικά ευχαριστώ και βγήκε…
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Αλεξάντερ Σολζενίτσιν, ο διανοούμενος που αποκάλυψε τις σοβιετικές θηριωδίες
Εκτόρ Μπερλιόζ, ο δημιουργός της προγραμματικής μουσικής (video)
Ευγένιος Ο' Νηλ: Η μοναξιά του ανθρώπου είναι ο φόβος του για τη ζωή
Ο Πάμπλο Πικάσο μιλά για την τέχνη, τη ζωή, τη ζωγραφική, τον Ραφαήλ...
Λέων Τολστόι: Οι άνθρωποι δεν μπορούν να δουν την τρέλα τους...
Πολ Ελυάρ: Η άσβεστη φλόγα της ελπίδας
Το Bolero του Ραβέλ έγινε 96 ετών- δείτε τη μαγευτική Πλισέτσκαγια να το χορεύει (video)
H μέθοδος Μπροντέλ: Διαβάζοντας «αλλιώς» την ιστορία
Ο Λορέντζος Μαβίλης, τα σονέτα, το σκάκι και η «Λήθη»
Στέφαν Τσβάιχ, ο πιο πολυδιαβασμένος συγγραφέας του Μεσοπολέμου, γράφει για τον Κόσμο του Χθες
Ο Ιωάννης Συκουτρής γράφει για το Νόημα της Ζωής
Ο Τάκης Παπατσώνης μπροστά σε ένα λευκό, ελληνικό ερημοκλήσι
Τα κυριότερα ρεύματα του βυζαντινού μυστικισμού
Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος μιλά για την ημιμάθεια και την υποκρισία
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...